کپی شد
امام کاظم (ع) و فطحیه
فطحى مذهبان معتقد به امامت عبد اللَّه بن جعفر بن محمّد (ع) هستند آنها را فطحى گفتهاند چون میگويند عبد اللَّه سر بزرگى داشت بعضى گفتهاند پاهايش دراز بود.
گروهى نيز میگويند اين لقب به واسطه يكى از رئيس هاى آن ها در كوفه به نام عبد اللَّه بن فطيح است ابتدا گروهى از بزرگان صحابه و فقها به اين مطلب اعتقاد داشتند چون گمان میکردند كه امامت در فرزند بزرگتر است؟
بعضى پس از امتحان كه مسائلى از حلال و حرام پرسيدند و جواب صحيح نشنيدند از امامت او برگشتند، در ضمن عبد الله كارهائى میكرد كه شايسته امام نبود.
عبد اللَّه هفتاد روز پس از درگذشت امام صادق (ع) از دنيا رفت عده ای از کسانی که به امامت او معتقد بودند جز تعداد کمی بقیه از امامت او برگشتند و معتقد به امامت موسى بن جعفر(ع) شدند و به این روایت استناد می کردند که امامت دو برادر جز از امام حسن و امام حسين (ع) نخواهد بود آن تعداد کمی هم که بر امامت عبد اللَّه باقی ماندند پس از مرگ عبد اللَّه به امامت حضرت موسى بن جعفر(ع) شدند.
از حضرت صادق (ع) روايت شده، كه به پسرش موسى بن جعفر(ع) فرمود: پسرم برادرت ادعاى مقام مرا خواهد كرد با او منازعه مكن و حرفى به او مزن او اولين كسى است كه به من ملحق مىشود.[1]
فرم ثبت پیشنهادات و انتقادات
شما می توانید پیشنهادات و انتقادات خود را درباره این مدخل با ما درمیان بگذارید