ادله امامت حضرت عسكرى (ع)

على بن عمر نوفلى می گويد: در خدمت امام هادى (ع) بودم كه ناگهان فرزندش محمّد در صحن حياط حاضر شد، عرض كردم قربانت گردم امام بعد از شما اين است؟ فرمود: نه بعد از من فرزندم حسن امام شما خواهد بود.

عبد اللَّه بن محمد اصفهانى می گويد: حضرت هادى (ع) فرمود: امام بعد از من كسى است كه بر من نماز بخواند، راوى می گويد: ما تا اين هنگام ابو محمد را نمى‏شناختيم، پس از اين كه حضرت هادى از دنيا رفتند ابو محمّد آمد و بر وى نماز خواند.

على بن جعفر می گويد: هنگامى كه حضرت ابو الحسن وفات كردند من حاضر بودم، در حين وفات پسرش حسن را به طرف خود دعوت كردند و گفتند: اينک خداوند را شكرگزارى كن كه امر تازه‏اى را بر عهده شما گذاشته است.

عبد اللَّه بن مروان انبارى می گويد: من در هنگام وفات ابو جعفر محمّد بن على (ع) حضور داشتم، در اين هنگام ابو الحسن پيش آمد و كرسى براى آن جناب گذاشتند و روى آن نشت و اهل بيتش هم پيرامون وى را گرفتند، پسرش ابو محمد هم در آن جا حاضر بود، پس از اين كه از جريان غسل و كفن پدرش فارغ شد روى خود را به طرف ابو محمد كرد و فرمود: اى فرزندم! خداوند را شكرگزارى كن براى اين امر تازه كه به شما داده است.

على بن مهزيار می گويد: به حضرت ابو الحسن عرض كردم: اگر خدای نكرده براى شما اتفاقی بیفتد امر امامت در اختيار چه کسی  خواهد بود؟ فرمود: امامت بعد از من بر عهده فرزند بزرگ­تر من خواهد بود- و مقصودش از فرزند بزرگ­تر حسن (ع) بود.

 على بن عمرو عطار می گويد: خدمت حضرت ابو الحسن (ع) رسيدم در هنگامى كه ابو جعفر- يعنى محمّد- فرزند آن حضرت هم زنده بودند، و من گمان مي كردم وى امام است، عرض كردم: قربانت گردم كدام يک از فرزندان تو امام است؟

فرمود: سكوت كنيد تا دستورم در اين باره صادر گردد و به شما برسد، راوى می گويد:

بعد از اين براى آن جناب نوشتم امامت بعد از شما در اختيار كيست؟ فرمود: فرزند بزرگ تر من امام است، راوى می گويد: ابو محمّد از جعفر بزرگ تر بود.

سعد بن عبد اللَّه از گروهى از بنى هاشم كه يكى از آنها حسن بن حسن افطس است روايت مي كند كه در روز وفات محمّد[1] بن على بن محمّد (ع) در منزل حضرت هادى (ع) حاضر شديم تا آن حضرت را تسليت و تعزيت بگوئيم، در وسط حياط فرش پهن كرده‏ بودند و امام هادى (ع) روى آن نشسته بود و مردم هم پيرامون وى را گرفته بودند.

راوى می گويد: ما شمردیم در حدود يک صد و پنجاه مرد از آل ابى طالب و بنى عباس در خدمت آن حضرت بودند، جزو گروهى از مواليان و ساير طبقات مردم، در اين هنگام حسن بن على فرزندش در حالى كه پيراهنش را از جلو پاره كرده بود ظاهر شد، پدرش بر وى نگريست و فرمود: اى پسرم اينک خداوند را سپاسگزارى كن براى اين امر تازه‏اى كه در عهده شما گذاشته. پسر جوانش از شنيدن اين كلام گريه كرد و كلمه استرجاع بر زبان راند، و فرمود: الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ، و سن شريف او در اين وقت بيست سال مي شد، ما در اين روز وى را شناختيم و يقين كرديم كه پدرش با اين اشاره وى را به عنوان امامت به مردم معرفى كردند.

ابو بكر فهفكى می گويد: حضرت ابو الحسن هادى براى من نوشتند: فرزندم ابو محمد پاكدل‏ترين و خالص‏ترين آل محمد است و برهان و حجت او از همه قوی تر مي باشد، و او بزرگ ترين فرزند و جانشين من خواهد بود و داعی امامت و احكام آن به وى منتهى خواهد شد، هر چه ميل دارى از وى سؤال كن؛ زيرا كليه احتياجات تو در نزد او موجود است، و آلات و ادوات امامت هم در نزد وى خواهد بود.

يحيى بن يسار قنبرى گويد: حضرت ابو الحسن (ع) قبل از چهار ماه از وفاتش به فرزندش وصيت كرد، و او را براى امامت معرفى نمود، مرا با گروهى از مواليان و خدمت‏گزاران بر اين موضوع گواه گرفت.

ابو هاشم داود بن قاسم جعفرى گويد: از حضرت ابو الحسن (ع) شنيدم‏، مي فرمود: جانشين من پس از وفاتم حسن است، و شما با خلف و جانشين او چه خواهيد كرد، عرض كردم: قربانت گردم: مگر داستان وى از چه قرار است؟ فرمود: براى اين كه شخص وى را نخواهيد ديد، و بردن نام او هم بر شما روا نخواهد بود، عرض كردم:

پس چگونه وى را ياد كنيم؟ فرمود: بگوئيد حجت آل محمّد (ص).

يحيى بن درياب می گويد: پس از فوت ابى جعفر (محمد پسر امام هادى) خدمت امام هادى رسيدم او را تسليت دادم ابو محمد (امام حسن عسكرى) نشسته بود و گريست امام هادى (ع) به او رو كرد و فرمود: به راستى خدا تبارک و تعالى در وجود تو جانشينى براى او مقرر كرده است، خدا را حمد كن.

ابى بكر فهفكى می گويد: ابو الحسن (امام هادى ع) به من نوشت پسرم ابو محمد (امام عسكرى ع) از نظر آفرينش، خير خواه ترين آل محمد است (نسبت به مردم و ديانت) و حجت او محكم‏تر است و پس از من بزرگ‏ترين اولاد من است، او است جانشين، و رشته امامت به دست او مى‏رسد و احكامش با او است. تو هر چه از من مى‏پرسى از او بپرس كه نيازمندي ها نزد او است.[2]