کپی شد
مفهومشناسی ذکر
ذکر به معنای یادکردن، بر زبانراندن، به یادآوردن، آوازه، ثنا، دعا، ورد و … است،[1] و در کلمات عارفان به معنای؛ یادکردن، مواظبت بر عمل، حفظ، طاعت، نماز، قرآن و… آمدهاست.[2]
يكى از زيباترين جلوههاى ارتباط عاشقانه با خدا و اساسىترين راههاى سير و سلوک، ذكر است؛ ذكر خداوند متعال، از يادبردن هستى محدود خويش در رهگذر ياد اسماى الهى است و تداوم و استمرار آن، زنگار گناهان را از روى دل مىزدايد؛ زيرا غفلت و فراموشى حق تعالى، ساحت دل را مكدر مىكند. از اينجا است كه يكى از رسالتهاى اؤلياى الهى و كتابهاى آسمانى، برطرف نمودن اين كدورت و تاريكى است.
[1]. سعیدی، گل بابا، فرهنگ اصطلاحات ابن عربی، ص 228.
[2]. سجادی، سید جعفر، فرهنگ اصطلاحات عرفانی، ص 402.
مباحث مرتبط:
معنای ذکر، تعریف ذکر، يكى از زيباترين جلوههاى ارتباط عاشقانه با خدا، اساسىترين راههاى سير و سلوکفرم ثبت پیشنهادات و انتقادات
شما می توانید پیشنهادات و انتقادات خود را درباره این مدخل با ما درمیان بگذارید