کپی شد

چکیده مقاله ذکر خداوند سبحان

بسم الله الرّحمن الرّحیم

ذكر و ياد خداوند سبحان آثار سازنده روحى و اخلاقى فراوانى دارد كه ياد متقابل خدا از بنده، روشنى دل، آرامش قلب، ترس از (نافرمانى) خدا، بخشش گناهان، و علم و حكمت از جمله آن‌ها است. معمولاً ذکر را به دو نوع قلبی و لسانی تقسیم کرده‌اند که از ذکر لسانی به “ورد” هم تعبیر می‌شود. ذکر در معنای حقیقی خود به معنای به یادآوردن است و ازاین دیدگاه هر موجودی بسته به مرتبه وجودی خود در مقامی خاص از یاد خداوند متعال قرار دارد و هر انسانی هم به میزان خودآگاهی نسبت به مبدأ خود در درجه‌ای از یاد خدا قرار دارد یا دچار نسیان نسبت به هویت حقیقی خود شده‌است؛ از همین‌رو انسان کامل تجسم یاد و اوج به یادآوردن خداوند متعال است، همان‌گونه که یکی از نام‌های پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) هم ذکر است.

ورد یا ذکر لسانی هم که در شریعت و عرفان هرکدام به نوعی خاص مورد توجه قرار گرفته‌است، هدف از آن توجه‌دادن انسان به خداوند و احیای قلب با یاد او است تا آن‌جا که در پرتو این ذکر و یاد مداوم، حجاب‌های بین ذاکر و مذکور از میان برداشته‌شود؛ از همین‌رو طریقۀ اذکار در عرفان هم مقدمه‌ای برای نیل به این هدف بزرگ است که قابلیت لازم برای کنار زدن حجاب‌های عوالم کثرت و ظلمت را در وجود سالک فراهم می‌کند.