کپی شد
معناى خوشگمانى و بدگمانی به خداوند سبحان
خوشگمانی به خداوند سبحان؛ یعنی امیدوار به رحمت او بودن و بدگمانی نسبت به خداوند؛ یعنی ناامیدى از رحمت خداوند. انسان، بايد از عذاب الهى، بيمناک باشد، ولى نبايد از رحمت خدا، مأيوس گردد، او بايد به وظايف خود، عمل كند، خلوص نيّت داشتهباشد، از گناهانش بترسد، و در عين حال، به عفو و بخشش پروردگار، اميدوار باشد.
امام على (علیه السلام) میفرماید: «خوشگمانى [به خدا] اين است كه عمل را [براى او] خالص گردانى و اميدوار باشى كه خداوند از لغزشها درگذرد».[1]
امام صادق (علیه السلام) میفرماید: «خوشگمانى به خدا اين است كه جز به خدا اميد نداشتهباشى و جز از گناهت نترسى».[2]
علامه مجلسی(ره) در توضیح خوشگمانی و بدگمانی به خداوند سبحان میگوید: «كسىكه داراى کردار نیک باشد، قطعاً داراى گمان نیک به خدا نیز خواهد بود و كسىكه به کردارهای زشت آلوده است، حتماً به خدا نیز بدگمان است».[3]
[1]. لیثی واسطی، علی، عیون الحکم و المواعظ، ص 229.
[2]. کلینی، محمد بن یعقوب، كافی، ج 2، ص 72.
[3]. مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج 67، ص 366.
فرم ثبت پیشنهادات و انتقادات
شما می توانید پیشنهادات و انتقادات خود را درباره این مدخل با ما درمیان بگذارید