کپی شد

حديث و روايت‏ در میان ایرانیان

يكى از ميدان‌هاى خدمت ايرانيان به اسلام در صحنه علم و فرهنگ، فن حديث است. برخی از معروف‌ترين و معتبرترين كتب حديث شيعه و سنى[1] عبارتند از:

– كافى؛ تأليف ابوجعفر محمد بن يعقوب كلينى رازى. اين مرد بزرگ از روستایی به نام «كلين» در نزديک شهر رى است.[2]

– «من لايحضره الفقيه»؛ تأليف ابوجعفر محمد بن على بن بابويه قمى معروف به شیخ صدوق.[3]

– «تهذيب الاحكام»؛ تأليف شيخ الطائفه ابوجعفر محمد بن حسن طوسى.

– «بحارالانوار»؛ تأليف علامة محمدباقر بن محمدتقى مجلسى. که اهل اصفهان بود.[4]

– «صحيح بخارى»؛ تأليف محمد بن اسماعيل بخارى. اين كتاب معتبرترين كتاب حديث در ميان اهل تسنن به شمار می‌رود. بخارى اصلًا اهل بخارا یکی از شهرهای مهم خراسان قدیم است.[5]‏ که امروز جزو شهرهای تاجیکستان است.

– «صحيح مسلم»؛ مؤلف اين كتاب مسلم بن حجاج نيشابورى است.[6] زادگاه مسلم نیشابور است بدین جهت به او نیشابوری گفته شده‌است.

 

[1]. ر.ک: مطهری، مرتضی، مجموعه ‏آثار، ج ‏14، ص 415 – 419.

[2]. سبحانی، جعفر، موسوعة طبقات الفقهاء، ج ‏4، ص 478 – 480.

[3]. حسینى جلالى، سید محمد حسین، فهرس التراث، ج ‏1، ص 421.

[4]. همان، ج ‏2، ص 23؛ موسوعة طبقات ‏الفقهاء، ج ‏12، ص 350.

[5]. ر.ک: ابن اثیر، أبو الحسن علی بن محمد، اسد الغابة فی معرفة الصحابة، ج ‏1، ص 15؛ نرشخى، محمد بن جعفر،  تاريخ بخارى، تعريب: بدوى، امين عبد المجيد، مبشر طرازى، ‏نصرالله، ص 27.

[6]. ر.ک: خطیب بغدادی، أحمد بن علي، تاريخ بغداد، ج 15، ص 121.