کپی شد

اولین اثر اجتماعی روزه

شکوفایی حسّ هم‌دردی با فقرا و کم‌شدن شکاف طبقاتی؛ روزه حسّ هم‌دردی و هم‌سویی با قشر مستضعف را در انسان بیدار می‌کند. روزه‌دار با گرسنگی و تشنگی موقتی خود، عاطفه‌اش شکوفا شده و موقعیت گرسنگان و مستمندان را بهتر درک می‌کند و مسیری در زندگی او باز می‌شود که حقوق زیردستان را ضایع نکرده و از دردهای محرومان غافل نباشد. گرچه ممکن است افراد متمکن و ثروتمند را با توصیف حال گرسنگان و محرومان، متوجه حال آنان ساخت، ولی اگر این مسئله جنبه حسی و عینی به خود بگیرد بهتر اثربخش است. در حدیث معروفی از امام صادق (علیه السلام) نقل شده که «هشام بن حکم» از علت تشریع روزه پرسید، امام (علیه السلام) فرمود: «روزه به این دلیل واجب شده‌است که میان فقیر و غنی مساوات برقرار گردد، و این به‌جهت آن است که غنی طعم گرسنگی را بچشد و نسبت به فقیر ادای حق کند، چرا که اغنیا معمولاً هرچه را بخواهند برای آن‌ها فراهم است، خداوند سبحان می‌خواهد میان بندگان مساوات باشد، و طعم گرسنگی و درد و رنج را به اغنیا بچشاند تا آنان به ضعیفان و گرسنگان رحم کنند».[1]

 

[1]. صدوق، محمد بن علی، من لا یحضره الفقیه، ج 2، ص 73.