کپی شد

فرزندان مسلم بن عوسجه

از برخى روایات معلوم مى‌شود که فرزندان مسلم بن عوسجه نیز در حماسه کربلا حضور داشته‌اند. مورخان می‌گویند: خلف بن مسلم بن عوسجه، فرزند رشید او است که در صحنه عاشورا در کنار پدر بزرگوارش حضور داشت.[1]

برخی منابع از جوان شهیدی كه ناظر شهادت پدر در کربلا بوده به عنوان پسر مسلم بن عوسجه تعبیر كرده و نامش را نگفته‌اند.[2] ولی برخی از معاصران، وی را خلف[3] و جمعی دیگر عبدالله نامیده‌اند.[4] شیخ عباس قمی درباره جوان شهیدی كه ناظر شهادت پدر در کربلا بوده[5] ولی نام او در تاریخ درج نگردیده می‌گوید: به احتمال، او فرزند مسلم بن عوسجه است.[6]

خلف، فرزند مسلم بن عوسجه در روز عاشورا دوازده سال داشت.[7] هنگام شهادت پدر تصمیم گرفت با دشمن مبارزه کند؛ ولی امام حسین (علیه‌السلام) او را از رفتن به میدان بازداشت. مادرش، وی را ترغیب کرد و گفت: ای پسر! اگر به جنگ نروی هرگز از تو خشنود نمی‌شوم. پس از این سخن، خلف وارد معرکه شد و با نوای بشارت مادر بر سیراب شدن از دست ساقی کوثر شجاعانه جنگید. بیست و به قولی سی تن[8] را کشت و سرانجام به شهادت رسید. سرش را نزد مادر انداختند. او به سر بریده می‌نگریست و به آن آفرین می‌گفت.[9] این رجز را در برخی از منابع به او نسبت داده‌اند چنان‌چه به عمرو بن جناده انصاری هم نسبت داده شده است

أميري حسين و نعم الأمير          سرور فؤاد البشير النذير

عليٌّ و فاطمة والداه‌                  فهل تعلمون له من نظير

له طلعة مثل شمس الضحى‌            له غُرَّةٌ مثل بدر منير

ترجمه: امیر من، حسین است و چه نیکو امیرى؛ که شادى دل پیامبرِ بشیر و نذیر است.على و فاطمه پدر و مادر اویند، آیا شما براى او همانندى مى شناسید؟! طلعتش مانند خورشید نیم روز است و چهره‌اش چون ماه شب چهارده درخشان است.[10]

 

[1]. حائرى، محمدمهدى، شجره طوبی، ج ۱ ، ص ۴۸؛ دانشنامه اسلامی؛ مسلم بن عوسجه”، عبدالکریم پاک‌نیا، کوثر، زمستان ۱۳۸۶، شماره ۷۲.

[2]. واعظ کاشفی، حسین، روضة الشهداء، تصحیح: ذوالفقاری، حسن و تسمیعی، علی، ج۱، ص۲۹۷.

[3]. همان.

[4]. همان، ص۲۶۹، نشر اسلامیه، ۱۳۶۶ق.

[5]. خوارزمی، محمد بن احمد، مقتل الحسین علیه‌السلام، ج۲، ص۲۵.

[6]. قمی، عباس، نفس المهموم ، ج۱، ص۲۶۶.

[7]. معصوم قزوینی، محمدحسن، ریاض الشهاده و کنوز السعاده، ج۲، ص۱۴۰.

[8].  سپهر، محمدتقی لسان الملک، ناسخ التواریخ، ج۲، ص۳۹۰.

[9]. روضة الشهداء، ج۱، ص۲۹۷.

[10]. مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج۴۵، ص۲۷؛ قمی، عباس، نفس المهموم‌، ص۲۶۵؛ ویکی شیعه.