کپی شد
حضور بانوان در جنگ
بدون تردید در طول تاریخ اسلام و به ویژه تشیع؛ زنان از سهم بهسزایى برخوردار بودهاند و عاشورا نیز برههاى از همین تاریخ سراسر صبر و ایثار و مقاومت و خودآگاهى است. مهمترین آثار حضور زنان در كربلا -چه از اولاد امام على(علیه السلام) و چه از بنى هاشم يا ديگران- «همدلى و همراهى با نهضت مردانه امام حسين(علیه السلام)» و «آموزش صبر و روحيه مقاومت و پایداری» بود.
اما آنچه مسلّم و قطعی بوده، این است که؛ در عاشورا و نیز دیگر جنگهای پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله)، امام علی(علیه السلام) و … بنا نبود که بانوان حضور مستقیم در نبردها داشته باشند. و مانند مردان بجنگند، در برخی از مقاتل معاصر نقلشده که مادر عمرو بن جناده پس از شهادت پسرش، سر او را گرفت و مردى را به وسيله آن كشت، سپس شمشيرى گرفت و با رجزخوانى به ميدان رفت، كه امام حسين(علیه السلام) او را به خيمهها برگرداند.[1]
[1]. مقرّم، عبد الرزاق، مقتل الحسين عليه السلام، ص 264.
فرم ثبت پیشنهادات و انتقادات
شما می توانید پیشنهادات و انتقادات خود را درباره این مدخل با ما درمیان بگذارید