دایره المعارف اسلام پدیا » سقایی و آب‌رسانی حضرت عباس (علیه السّلام)
منوی اصلی

سقایی و آب‌رسانی حضرت عباس (علیه السّلام)

تاریخ: ۰۵ فروردین ۱۳۹۹ در باب: بزرگان, تاریخ, تاریخ بزرگان, تاریخ شخصیت ها, سیره

روز هفتم محرم، سه روز پیش از واقعه عاشورا، عبیداللّه بن زیاد طی نامه‌ای به عمر سعد نگاشت: «… به هوش باش! وقتی نامه‌ام به دستت رسید، به حسین (علیه‌السلام) سخت بگیر و اجازه نده از آب فرات حتی قطره‌ای بنوشد و با آنان همان کاری را بکن که آنان با بنده پرهیزگار خدا؛ عثمان بن عفان کردند.».[۱]

هنگامی که بر اثر آن سخت‌گیری، امام (علیه السلام) و یارانش در تشنگی شدید قرار گرفتند، حضرت عباس (علیه‌السلام) را فرا خواند و سی سوار را به اضافه بیست پیاده با او همراه کرد تا بیست مشک را که همراه داشتند، پر از آب نموده، به اردوگاه امام بیاورند. پانصد سواره نظام دشمن در کرانه فرات استقرار یافته و مانع برداشتن آب شدند. حضرت عباس (علیه‌السلام) به مبارزه با نگاهبانان فرات پرداخت و افراد پیاده، مشک ها را پر کردند. وقتی همه مشک ها پر شد، حضرت عباس (علیه‌السلام) دستور بازگشت به اردوگاه را داد و محاصره دشمن را شکسته و توانست آب را به اردوگاه برساند.[۲]

بعد از این جریان آن حضرت به «سقّا» مشهور شد.[۳]

آن حضرت در روز عاشورا نیز در انجام وظیفه سقایی خود کوتاهی نکرد؛ گرچه نتوانست آب را به خیمه‌ها برساند، اما داخل آب رفت، آب برداشت، ولی خود تشنه از آب بیرون آمد. در برخی منابع آمده است: «وقتی در روز عاشورا نوبت به آن بزرگوار رسید، (به فرمان برادرش امام حسین (علیه‌السلام)) به سمت شریعه حرکت و تلاش کرد با ورود به شریعه فرات، مشک خود را پر کند. آن‌حضرت پس از ورود به نهر، مشک را پر از آب کرد و با دهان تشنه از شریعه فرات خارج شد. آن‌گاه به خود چنین خطاب کرد: «از مرگ نمی‏ترسم وقتی که مرگ مایه سربلندی است * تا که در آن زمان در میان شمشیرهای برهنه پنهان شوم * جانم فدای آن برگزیدهی پاک * منم عباس مشهور به سقا * از آسیب و گزند در روز جنگ نمی‏ترسم».[۴]

و تلاش کرد که با ورود به شریعه فرات، مشک خود را پر و برای تشنه لبان خیمه ها آب برساند، طبق نقل برخی از منابع: کفی از آب برداشت و خواست بیاشامد، به یاد لب تشنه برادرش امام حسین(ع) افتاد، آب را روی آب ریخت

[۱]. نویری، أحمد بن عبدالوهاب،نهایه الأرب فی فنون الأدب، ج ۲۰، ص ۴۲۷ و ۴۲۸؛ ابن العدیم، عمر بن أحمد، بغیه الطلب فی تاریخ حلب، تحقیق: زکار، سهیل، ج ۶، ص ۲۶۲۷٫

[۲]. طبرى، محمد بن جریر، تاریخ الأمم و الملوک، تحقیق: محمد، أبو الفضل ابراهیم، ج ۵، ص ۴۱۲٫

[۳]. مجلسى، محمد باقر، بحار الأنوار، محقق / مصحح: جمعى از محققان، ج ۴۴، ص ۳۸۸٫

[۴]. ابن شهر آشوب، محمد بن على،‏ مناقب ‏آل أبی طالب (علیهم السلام)، ج ۴، ص ۱۰۸؛ لَا أَرْهَبُ الْمَوْتَ إِذِ الْمَوْتُ رَقَى  *  حَتَّى أُوَارَى فِی الْمَصَالِیتِ لَقَا  *  نَفْسِی لِنَفْسِ الْمُصْطَفَى الطُّهْرِ وَقَا  *  إِنِّی أَنَا الْعَبَّاسُ أَغْدُو بِالسِّقَا  *  وَ لَا أَخَافُ الشَّرَّ یَوْمَ الْمُلْتَقَى».‏




کلیدواژه ها: , ,



ثبت نظر


5 + = 9