دایره المعارف اسلام پدیا » خسف بیداء
منوی اصلی

خسف بیداء

تاریخ: ۰۵ فروردین ۱۳۹۹ در باب: تاریخ, تاریخ اسلام

یکی از نشانه‌های آخرالزمان و ظهور امام زمان (علیه السلام) که به حرکت و خروج سفیانی مربوط می‌شود، «خسف بیداء» است. خسف؛ به معنای فرورفتن و نهان شدن است[۱] و بیداء نام سرزمین صافی میان مکه و مدینه است که به مکه نزدیک‌تر است و رو به روى «ذى الحلیفه» واقع شده است.[۲] مراد از خسف بیداء، فرو رفتن لشکر سفیانی در زمین منطقه بیداء است که جزو یکی از پنج علامت حتمی ظهور است و به جهت اهمیت آن، جداگانه ذکر شده است. عمر بن حنظله می‌گوید: از امام صادق (علیه السلام) شنیدم که می‌فرمود: برای ظهور امام قائم (علیه السلام) پنج علامت است: ظهور سفیانى، ظهور یمانى، صیحه آسمانی (کسى که از آسمان به نام مهدى (علیه السلام) ندا مى‏دهد)، کشته شدن نفس زکیه و فرو رفتن در سرزمین بیداء.[۳]

سفیانى پس از آن‏ که از حرکت امام مهدى (علیه السّلام) از مدینه به سوى مکه اطلاع مى‏یابد، خود در مقرّ فرماندهى باقى مى‏ماند و سپاهى را براى دستگیرى آن حضرت به سمت مکه گسیل مى‏دارد. از آن ‏جا که دست‏یابى سپاه سفیانى به امام مهدى (علیه السّلام)، نتیجه‏اى جز کشته شدن حضرت و ناتمام ماندن حرکت اصلاحى بزرگ او ندارد و اراده خداوند بر تحقق این آرمان تعلق گرفته است، هنگامى که سپاه وى به سرزمین بیداء مى‏رسد، زمین شکافته مى‏شود و تمامى سپاه را در خود فرو مى‏برد. این حادثه معجزه‏آسا براى محافظت از جان حضرت مهدى (علیه السّلام) و تحقق وعده الهى است.

امام باقر (علیه السّلام) در حدیث معتبرى فرموده‏اند: «…سفیانی گروهی را به مدینه (برای دستگیری امام مهدی علیه السلام) می‌فرستد، پس آن حضرت به سمت مکه کوچ می‌کند. به فرمانده لشکر سفیانى گزارش مى‏رسد که مهدى (علیه السّلام) به سمت مکه حرکت کرده است. او سپاهى را به دنبال آن حضرت روانه مى‏کند. آنها به وى دست نمى‏یابند تا آن که امام مهدى (علیه السّلام) داخل مکه مى‏شود در حالی که همانند حضرت موسی بن عمران (علیه السلام) خائف و نگران است. فرمانده سپاه سفیانى با سپاهش در بیداء فرود مى‏آید. در این هنگام، ندا دهنده‏اى از آسمان ندا مى‏دهد: اى زمین بیداء، اینان را نابود کن. سپس زمین آنها را در خود فرو مى‏برد. کسى از خسف و فرورفتن در زمین نجات نیابد، جز سه تن که صورت های آنها به پشت برگردانده شده در حالی که تبدیل به سگ شده اند…».[۴]

 

[۱]. ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ‌محقق: فارس (صاحب الجوائب)، احمد،‌ ج ‏۹، ص ۶۷٫

[۲]. حموی بغدادی، یاقوت، معجم البلدان، ترجمه: منزوی، علی نقی، ج ۱،ص۶۷۲٫

[۳]. نعمانى، محمد بن ابراهیم، الغیبه للنعمانی‏، محقق: غفارى، على‏اکبر، ص ۲۵۲؛ کلینى، محمد بن یعقوب، الکافی‏، محقق و مصحح: غفارى، على‌اکبر و آخوندى، محمد، ج ‏۸، ص ۳۱۰‏.

[۴]. یَبْعَثُ السُّفْیَانِیُّ بَعْثاً إِلَى الْمَدِینَهِ فَیَنْفَرُ الْمَهْدِیُّ مِنْهَا إِلَى مَکَّهَ فَیَبْلُغُ أَمِیرَ جَیْشِ السُّفْیَانِیِّ أَنَّ الْمَهْدِیَّ قَدْ خَرَجَ إِلَى مَکَّهَ فَیَبْعَثُ جَیْشاً عَلَى أَثَرِهِ فَلَا یُدْرِکُهُ حَتَّى یَدْخُلَ مَکَّهَ خائِفاً یَتَرَقَّبُ عَلَى سُنَّهِ مُوسَى بْنِ عِمْرَانَ (علیه السلام) قَالَ فَیَنْزِلُ أَمِیرُ جَیْشِ السُّفْیَانِیِّ الْبَیْدَاءَ فَیُنَادِی مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ یَا بَیْدَاءُ أَبِیدِی الْقَوْمَ فَیَخْسِفُ بِهِمْ فَلَا یُفْلِتُ مِنْهُمْ إِلَّا ثَلَاثَهُ نَفَرٍ یُحَوِّلُ اللَّهُ وُجُوهَهُمْ إِلَى أَقْفِیَتِهِمْ وَ هُمْ مِنْ کَلْب‏… الغیبه للنعمانی‏، ص ۲۸۰ و ۲۸۱٫




کلیدواژه ها: , ,



ثبت نظر


6 + 5 =