دایره المعارف اسلام پدیا » حضرت عباس (علیه السّلام) در زمان امامت امام حسن (علیه السّلام)
منوی اصلی

حضرت عباس (علیه السّلام) در زمان امامت امام حسن (علیه السّلام)

تاریخ: ۰۴ فروردین ۱۳۹۹ در باب: بزرگان, تاریخ, تاریخ بزرگان, تاریخ شخصیت ها, سیره

گزارش زیادی از حضور حضرت عباس (علیه السلام) در زمان امام حسن مجتبی (علیه السلام) در تاریخ نیامده، ولی با این حال حضور پر رنگ حضرت عباس در کنار امام حسن (علیهم االسلام) طبیعی است. دوران خلافت امام مجتبی (علیه السلام) بسیار کوتاه بود. حضرت مدت شش ماه و چهار روز در کوفه خلافت کرد. امام مجتبی (علیه السلام) با دیدن بی وفایی یاران، برای اهداف بزرگی که این مقال مختصر جای بیان آن نیست، از حکومت کناره گرفت و حضرت عباس (علیه السلام) نیز با پیروی از ایشان سکوت کرد.[۱] عباس در طول دوران امامت امام حسن (علیهماالسلام) با همه توان، در رکاب او بود. در این دوران، به جهت مخالفت ها و دشمنی هایی که معاویه و کارگزارانش درباره امام حسن (علیه السلام) به عمل مى‌آوردند و خطر آنان همواره آن حضرت را تهدید مى‌کرد، عباس به شدت در نگهبانی برادرش مى‌کوشید. او در دوران امامت امام مجتبی (علیهماالسلام)، «باب الحوائج» شیعیان بود و مستمندان را از الطاف و عنایت برادر خویش بهره مند مى‌ساخت. گرسنگان را سیر مى‌کرد و برهنگان را مى‌پوشانید. نیازمندان و پرسش گران، درِ خانه امام حسن (علیه السلام) آمده، نیازهایشان را به عباس مى‌گفتند. در همه موارد، آن حضرت، مشکلات آنان را با برادرش امام حسن (علیه السلام) در میان مى‌گذاشت و فرمان برادر را درباره آنان اجرا مى‌کرد. همچنین هنگامی که دشمن، وجود امام حسن (علیه السلام) را گلچین کرد و دشمنان، پیکر پاک آن حضرت را تیرباران کردند، غیرت و رشادت علوی، قبضه شمشیر عباس را به حرکت درآورد، اما او سخنانِ امام خود را یاد آورد و پیروی محض از امام که سرلوحه زندگی درخشانش بود، او را به خویشتن داری فراخواند.[۲]

همچنین آن حضرت در زمان اجرای قصاص قاتل پدر بزرگوارش حاضر بوده، اما نقشی در اجرای قصاص نداشته است.[۳]

عباس تا آن جا امام مجتبی را همراهی کرد که با امام حسین (علیهم‌السلام) در غسل آن حضرت مشارکت نمود. او با چشمانی باز و نگاهی آشکار، همراه با امام حسین (علیه‌السلام) امام را غسل داد و کفن کرد. البته برخی هم گفته اند او هنگام غسل پیکر مطهر امام حسن (علیه السلام) همراه برادرش محمد (حنفیه)، امام حسین (علیه السلام) را یاری می‌داد.[۴]

بهترین شاهد برای حضور ایشان در کنار امام حسن (علیه السلام) سخن امام صادق (علیه السلام) است که در آغاز زیارت نامه ایشان مى‌فرماید: «سلام بر تو ای بنده نیکوکار و فرمانبر خدا و پیامبر خدا و مطیع امیرالمؤمنین و حسن و حسین (علیهم السلام)».[۵]

روشن است، زمانی این عبارات در مورد حضرت عباس (سلام الله علیه) صادق است که وی همواره به عنوان یک سرباز در کنار امام زمانش ایساده و از وی حمایت کزده باشد.

[۱]. هادی منش، ابوالفضل، ماه در فرات، ج ۱، ص ۴۹٫

[۲]. لقمانی، احمد، سپهسالار عشق (سیری در زندگی حضرت ابوالفضل (علیه السلام))، ص ۴۷؛ با بهره گیری از سایت گفت وگوی دینی.

[۳]. بلاذرى، أحمد بن یحیى، أنساب الأشراف، تحقیق: زکار، سهیل، و زرکلى، ریاض، ج ۲، ص ۵۰۵؛ ابن سعد، محمد، الطبقات الکبرى، تحقیق: عبد القادر عطا، محمد، ج ۳، ص ۲۹٫

[۴]. دیار بکرى،‏ شیخ حسین، ‏تاریخ الخمیس فی أحوال أنفس النفیس‏، ج ۲، ص ۲۹۲٫

[۵]. ابن قولویه قمى‏، جعفر بن محمد، کامل الزیارات‏، ص، ۲۵۸٫




کلیدواژه ها: ,



ثبت نظر


5 + 6 =