دایره المعارف اسلام پدیا » مفهوم شناسی آخرالزمان
منوی اصلی

مفهوم شناسی آخرالزمان

تاریخ: ۲۳ اسفند ۱۳۹۸ در باب: تاریخ, تاریخ اسلام

«آخرالزمان» در لغت؛ به معنای پایان زمان[۱] و در اصطلاح منابع اسلامی؛ به معناى دوران واپسین حیات دنیوی نسل کنونی بشر است که از زمان نبوّت پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله و سلم) آغاز و تا برپایی قیامت ادامه دارد. این مدت به طور خاص، زمان غیبت و ظهور حضرت مهدى (علیه السلام) را نیز در بر می‌گیرد.[۲]

با توجه به این تعریف می‌توان گفت: در معارف اسلامی، اصطلاح آخرالزمان در دو معنا به کار رفته است:

  1. مدت زمانی که با ظهور پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله و سلم) آغاز و با شروع رستاخیز بزرگ پایان می‌یابد؛ از این رو پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) را پیامبر آخر الزمان نیز نامیده‌اند.[۳]
  2. مدت زمانی که با غیبت خاتم اوصیاء؛ حضرت مهدی (علیه السلام) آغاز شده، و با ظهور آن حضرت و با شروع قیامت به انجام می‌رسد.[۴]

برای این تعریف اصطلاحی، شواهدی در منابع دینی وجود دارد که به بعضی از آنها اشاره می‌شود:

مردى به امام صادق (علیه السلام) گفت: فدایت گردم! مردم مى‏گویند که عمر دنیا هفت هزار سال است. امام (علیه السلام) ضمن ردّ این سخن و ارائه توضیحاتى در مورد آفرینش موجوداتی قبل از آفرینش حضرت آدم (علیه السلام) و مدت زمان آن، فرمود: آن گاه خداوند آغاز کرد، پس آدم را آفرید و براى او ]و نسل او[ ده هزار سال‏ مقدر کرد و از آن مدت، هفت هزار و دویست سال مى‏گذرد و اکنون شما در پایان آن زمان به سر مى‏برید.[۵]

أبو سعید خدری می‌گوید: شنیدم که رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) بر بالای منبر می‌فرمود: همانا مهدی از عترت من و از اهل بیت من است که در آخرالزمان خروج می‌نماید. آسمان برای او باران باریده و زمین بذر خود را برای او خارج می‌نماید، تا آن که وی زمین را از عدل و داد، پر می‌نماید، آن گونه که از ظلم و ستم پر شده باشد.[۶]

[۱]. عسکرى، حسن بن عبدالله‏، الفروق فى اللغه، ص ۲۶۴٫

[۲]. پژوهشکده تحقیقات اسلامى سپاه (خطیبى کوشکک، محمد/ نگارش، حمید)، فرهنگ شیعه، ص ۳۹٫

[۳]. صدوق، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمه، محقق/مصحح: غفاری، علی اکبر، ج ‏۱، ص ۱۹۰؛ مجلسی، محمد باقر، بحار الأنوار، محقق: جمعى از محققان، ج ‏۲، ص ۸۷/ ج ‏۴۰، ص ۱۷۷٫

[۴]. ر.ک: سایت حوزه نت.

[۵]. عیاشى، محمد بن مسعود، کتاب التفسیر، محقق: رسولى محلاتى، سید هاشم، ج ۱، ص ۳۱ و ۳۲؛ بحرانی، سید هاشم بن سلیمان، تفسیر البرهان، تحقیق: قسم الدراسات الاسلامیه مؤسسه البعثه- قم، ج ‏۱، ص ۱۶۷٫

[۶]. طوسی، محمد بن الحسن، کتاب الغیبه، محقق/ مصحح: تهرانى، عبادالله و ناصح، على احمد، ص ۱۸۰٫




کلیدواژه ها: , , ,



ثبت نظر


3 + = 10