دایره المعارف اسلام پدیا » کرامات حسین بن روح نوبختی
منوی اصلی

کرامات حسین بن روح نوبختی

تاریخ: ۲۱ بهمن ۱۳۹۸ در باب: بزرگان, تاریخ بزرگان, تاریخ شخصیت ها

مردان بزرگ الهی با تزکیه نفس و پاکی روح به کراماتی دست می‌یابند. یکی از آنان حسین بن روح نوبختی نائب سوم امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) است که در منابع روایی، کراماتی از او نقل شده است.

در این گفتار به چند مورد از کراماتی که از وی و یا از جانب حضرت صاحب الامر (علیه السّلام) صادر شده و از طریق ایشان بوده، اشاره می‌شود:

  1. راوی می‌گوید: محمد بن متیل به ما گزارش داد: زنى بود به نام زینب از اهل آبه و همسر محمد بن عبدیل آبى بود و سیصد اشرفى همراه داشت و نزد عمویم جعفر بن احمد بن متیل رفت و گفت من می‌خواهم این مال با دست خودم به دست ابى القاسم بن روح برسانم. می‌گوید: مرا با او فرستاد تا مترجم او باشم؛ چون خدمت ابى القاسم (رضی الله عنه) رفتیم با زبان فصیح به او خوش آمد گفت و زینب به زبان آبه‌ای به او گفت: «زَیْنَبُ چونا خویذا کوابذا، چون هسته» و معنایش این است که حالت چطور است و چگونه هستى و دخترانت چطورند؟ می‌گوید من این عبارت را ترجمه نکردم و مال را تحویل داد و برگشت.[۱]
  2. شیخ طوسى در کتاب «غیبت» می‌نویسد: جماعتى از علماء از حسین بن على بن بابویه (برادر شیخ صدوق) نقل کرده‏اند که گفت: گروهى از مردم شهر ما (قم) در سال ۳۲۹ هجرى که «قرامطه» علیه حجاج بیت‌اللَّه طغیان نمودند، براى من نقل کردند که پدرم (رضى اللَّه عنه) نامه‏اى به شیخ ابو القاسم حسین بن روح (قدس اللَّه روحه) نوشت که به پیشگاه امام زمان تقدیم دارد و از حضرتش براى حج بیت‌اللَّه کسب اجازه نماید. پاسخ ناحیه مقدسه این بود: در این سال به حج مرو. پدرم مکتوب دیگرى نوشت که حج من نذر واجب‏ است، آیا جایز است خوددارى نمایم؟ جواب آمد: اگر ناگزیر به رفتن هستى با کاروان آخرى حرکت کن چون پدرم با کاروان آخرى حرکت کرد، سالم ماند، ولى کاروان‌هائى که پیش از آن رفته بودند همگى تلف شدند.[۲]
  3. على بن بابویه قمى (پدر شیخ صدوق) نامه‏اى می‌نویسد و توسط على بن جعفر بن اسود براى حسین بن روح می‌فرستد و از وى می‌خواهد که نامه او را به حضرت صاحب (علیه السّلام) برساند.

على بن بابویه در نامه خود از حضرت درخواست فرزندى کرده بود. حضرت در جواب مرقوم می‌فرمایند: ما در این خصوص براى تو دعا کردیم و به‌زودی خداوند دو پسر نیکو به تو ارزانى می‌دارد. بعدها محمد (شیخ صدوق) و حسین از کنیزى به وى روزى شد. ابو عبد اللَّه حسین بن عبید اللَّه (غضائرى) می‌گفت: از ابو جعفر شیخ صدوق شنیدم می‌گفت: من با دعاى حضرت صاحب الامر (علیه السّلام) متولد شده‏ام و به این افتخار می‌کرد.[۳]

[۱]. صدوق، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمه، ج ‏۲، ص ۵۰۳؛ صدوق، محمد بن علی، کمال الدین، ترجمه کمره‏اى، محمد باقر، ج ‏۲، ص ۱۸۱٫

[۲]. طوسی، محمد بن حسن، الغیبه، محقق / مصحح: تهرانى، عباد الله و ناصح، على احمد، ص ۳۲۲٫

[۳] . صدوق، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمه، ج ‏۲، ص ۵۰۲‏.




کلیدواژه ها: ,



ثبت نظر


+ 8 = 16