دایره المعارف اسلام پدیا » وکالت و نیابت حسین بن روح نوبختی
منوی اصلی

وکالت و نیابت حسین بن روح نوبختی

تاریخ: ۱۳ بهمن ۱۳۹۸ در باب: بزرگان, تاریخ بزرگان, تاریخ شخصیت ها

غیبت صغرى یا دوران غیبت کوتاه امام مهدى (عجل الله تعالی فرجه الشریف) از سال ۲۶۰ هجرى تا سال ۳۲۹ هجرى به طول انجامید، در این دوران عدّه‏اى به نام وکیل یا نایب خاص، پل ارتباط میان امام و شیعیان بودند، اینان همگى از خواص یاران و شیعیان امام بودند.[۱]

آن‌ها معجزات و کرامات و جواب مسائل مشکله و بسیارى از اخبار غیبیه را که آن حضرت از جدش پیامبر روایت نموده، نقل کرده‏اند. یکى از آنها حسین بن روح (رضى اللَّه عنه) است.[۲] او به امر امام زمان توسط محمد بن عثمان نائب دوم به عنوان نائب خاص سوم امام (علیه السلام) انتخاب شد.

مرحوم طبرسی می‌گوید: محمد بن عثمان در جمادى الآخر سال سیصد و چهار و یا پنج از دنیا رفت و ابو القاسم حسین بن روح نوبختى طبق وصیت محمد بن عثمان در جاى او قرار گرفت. او هم سرانجام در شعبان سال سیصد و بیست و شش وفات کرد و ابو الحسن على بن محمّد سمرى طبق وصیت حسین بن روح در جاى او قرار گرفت.[۳]

از برخی نقل‌ها چنین برمی‌آید که موقعیت ابن روح، بر عکس سفیر اول و دوم، در بین امامیه آشکار بود و به همین دلیل، عده‌ای از شیعیان بر آن شدند تا وکلای نواحی خود را نادیده گرفته و مستقیما با سفیر سوم در تماس باشند.[۴]

راوی می‌گوید: «… سپس (محمد بن عثمان) در حضور جمعی از بزرگان شیعه، از جمله ابوعلی محمد بن همام اسکافی، ابوعبدالله محمد کاتب، ابوعبدالله باقطانی، ابوسهل اسماعیل بن علی نوبختی و ابوعبدالله حسن بن علی الوجناء نصیبی، حسین بن روح را به‌عنوان جانشین خود معرفی کرد و به آن‌ها گفت: ابوالقاسم حسین بن روح نوبختی، قائم‌مقام من، سفیر میان شما و حضرت صاحب‌الامر (عجل الله تعالی فرجه الشریف)، وکیل، ثقه و امین است. پس در کارهای خود، به او رجوع نمایید و در مشکلات خود، به او تکیه کنید که من به این وصیت، مأمورم و اکنون آن را ابلاغ کردم.[۵]

[۱]. محمد حسین، جاسم، تاریخ سیاسی غیبت امام دوازدهم، ترجمه آیت اللّهی، سید محمد تقی، تاریخ سیاسی غیبت امام دوازدهم، ترجمه: دکتر آیت اللّهی، سید محمد تقی، ص ۱۵۵ و ۱۵۶؛ گفته شده که وی در سال ۲۶۶ هجری قمری وفات نموده است. پس از وفات عثمان در سال ۲۶۶ هجرى، فرزند او محمّد بن عثمان نایب امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) گشت؛ مشایخ، فاطمه، قصص الأنبیاء (قصص قرآن)، ص ۸۵۸٫

[۲] . مجلسی، محمد باقر، بحار الأنوار، ج ‏۵۱، ص ۱۰۷ و ۱۰۸؛ مجلسی، محمد باقر (مهدى موعود)، ترجمه: دوانی، علی، ص ۳۲۹٫

[۳] . طبرسی، فضل بن حسن، إعلام الورى بأعلام الهدى، ص ۴۴۴ و ۴۴۵؛ طبرسی، فضل بن حسن، زندگانى چهارده معصوم علیهم السلام، عطارودی، عزیزالله، ص ۵۷۱‏.

[۴] . تاریخ سیاسی غیبت امام دوازدهم، ص ۱۹۸.

[۵] . طوسی، محمد بن حسن، کتاب الغیبه للحجه، محقق / مصحح: تهرانى، عباد الله و ناصح، على احمد، ص ۳۷۱٫




کلیدواژه ها: ,



ثبت نظر


+ 2 = 6