دایره المعارف اسلام پدیا » فلسفه اسامی، القاب و شهرت محمد بن عثمان بن سعید
منوی اصلی

فلسفه اسامی، القاب و شهرت محمد بن عثمان بن سعید

تاریخ: ۲۲ دی ۱۳۹۸ در باب: بزرگان, تاریخ بزرگان, تاریخ شخصیت ها

ابو جعفر محمد بن عثمان بن سعید، با عنایت به این که یکی از القاب پدرش «عَمری» بود، گاهی او را نیز «عَمْری»[۱] گفته‌اند. همچنین با توجه به این‌که وی از قبیله بنی اسد می‌باشد، از او با لقب «اسدی»[۲] یاد کرده‌اند، علاوه بر اینها وی به مناسبت سکونت در شهر سامرّا، «عسکری»[۳] نیز نامیده می‌شد. در محافل شیعه از او به نام «سمّان»[۴] (روغن فروش) یاد ‌شده؛ به این جهت که او همانند پدرش به دادوستد روغن مى‏پرداخت و تحت پوشش شغل خود به فعالیتش ادامه مى‏داد.[۵]

بعضی گفته‌اند که وی در عراق به «خلّانی» معروف است،[۶] شاید این لقب، به جهت واقع شدن مرقد وی در محله خلانی بغداد و مسجد جامع خلانى که در میدانى به همین نام در محله قدیمى سنکِ بغداد واقع است، نهاده شده است.[۷]

در بعضی منابع، از وی با لقب «کوفی»[۸] نیز یاد شده، شاید بدین جهت که وی از قبیله بنی اسد بوده و قبیله بنی اسد در کوفه ساکن بودند.[۹]

[۱]. نجاشی، احمد بن علی، رجال نجاشی فهرست أسماء مصنفی الشیعه‌، محقق و مصحح: شبیری زنجانی، سید موسی، ص ۲۲۰٫

[۲]. مامقانی، عبدالله، تنقیح المقال، ج ۲ ، ص ۱۳۵ و ۱۴۰٫

[۳]. ابن اثیر، عزالدین علی، الکامل فی التاریخ، ج ۸، ص ۱۰۹.

[۴]. صدوق، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمه، ترجمه: کمره‌ای، محمد باقر، ج ۲، ص ۱۸۱٫

[۵]. حسین‏زاده شانه‏چى، حسن، اوضاع سیاسى اجتماعى و فرهنگى شیعه در غیبت صغرى، ص ۲۲۴؛ حسین، جاسم، تاریخ سیاسی غیبت امام دوازدهم، ترجمه آیت اللّهی، سید محمد تقی، ص ۱۷۰٫

[۶]. صدوق، محمد بن علی، علل الشرائع، مقدمه ج ‏۱، ص ۶؛ قمی، عباس، سفینه البحار و مدینه الحکم و الآثار، ج ۲، ص ۴۰۵٫

[۷]. فقیه بحرالعلوم، محمدمهدی/خامه یار، احمد، زیارتگاه‌های عراق (معرفی زیارتگاه های مشهور در کشور عراق)، ج ۱، ص ۳۵۳ و ۳۵۴٫

[۸]. تنقیح المقال، ج ۲، ص ۱۳۵٫

[۹]. طبری، ‏محمد بن جریر، تاریخ الأمم و الملوک (تاریخ طبری)، تحقیق: ابراهیم، محمد أبو الفضل، ج ۴، ص ۴۵٫




کلیدواژه ها: , ,



ثبت نظر


+ 4 = 12