دایره المعارف اسلام پدیا » ویژگی‌های ظاهری میرزا مهدی اصفهانی
منوی اصلی

ویژگی‌های ظاهری میرزا مهدی اصفهانی

تاریخ: ۲۱ اردیبهشت ۱۳۹۸ در باب: تاریخ, تاریخ بزرگان

گفته شده، وی از همان سال‎های ۱۳۱۳ هجری شمسی تا سال‌های آخر عمر[۱]، تقریباً به یک صورت و هیئت باقی مانده بود و تغییر محسوسی در قیافه ایشان حاصل نشده بود. به‌ویژه آن‎که چون او همیشه از خضاب استفاده می‌نمود، محاسن شریفش همواره سیاه بود. قد ایشان متوسط و میانه بالا بود. رنگ صورتش سفید و چشمانش درشت و نافذ و بسیار خوش حالت بود و گاه اثر سرمه در آن مشاهده می‌شد. بینی‌شان معتدل و بلکه کوچک و لبانش باریک بود و در مجموع چهره‎ای بسیار زیبا و جذاب داشت که در آن سلطنت علمی و مهابت روحانی و عزت قدسی ایشان متجلی بود و به اصطلاح از صورت و سیمای ایشان کاریزمای نافذ و قاهری ساطع بود. لباس ایشان در تابستان قبای ساده با عباهای نازک معمولی نجفی (نه از آن خاشیه‎های گران‌قیمت) و در زمستان قبایی برکی یا از پارچه پشمی و عبایی از عباهای مشکی پشمی مازندرانی و گیلانی ‌بود و هیچ وقت ایشان با عباهای پشمی معروف به نائینی مشاهده نشد. میرزا در سال‎های ۱۳۶۱ تا ۱۳۶۵ ه.ق گاه صبح‌های جمعه به اصطلاح جلوس می‌فرمود و از کسانی که خدمتشان می‌رسیدند با آب انجیر پذیرایی می‌شد و این پذیرایی با آب انجیر برای همه کسانی که آن روز به زیارتشان می‎آمدند، یکسان بود.[۲]

[۱]. یعنی پیش از سال ۱۳۲۴ هـ ش (۱۳۶۵ هجری قمری).

[۲]. مهدوی دامغانی، احمد، مجله حریم امام، سال هفتم، شماره ۳۴۳، ص ۱۴٫




کلیدواژه ها: ,



ثبت نظر


+ 5 = 13