دایره المعارف اسلام پدیا » نسب و خاندان امام علی (علیه السلام)
منوی اصلی

نسب و خاندان امام علی (علیه السلام)

تاریخ: ۰۱ آبان ۱۳۹۷ در باب: امام علی(ع), اهل بیت, تاریخ بزرگان, خلافت و جانشینی پیامبر, معصومین

امام علی (علیه السلام) دارای نسب و خاندان پاک و شریفی است. آن حضرت از اصلاب شامخه (پدران والا مقام) و ارحام مطهره (مادران پاکدامن) به این عالم پا نهاده است. یکی از ویژگی های پیامبران الهی، امامان معصوم و اهل بیت (علیهم السلام) آن است که آباء و اجداد و نیاکان آنها، افراد موحد و پاکی بوده اند و از هرگونه آلودگی شرک و فسق و فجور به دور بوده اند.[۱]

از ابوذر (رضوان خدا بر او باد) نقل شده: «از پیامبر (صلی الله علیه و آله) شنیدم که مى‏فرمود: من و على بن ابى طالب از یک نوریم. دو هزار سال پیش از آن که خداوند آدم را بیافریند پروردگار را نزد عرش تسبیح مى‏گفتیم. چون خداوند آدم را آفرید آن نور را در صلب (پشت) او قرار داد و او در حالى ساکن بهشت شد که ما در صلبش بودیم… نوح سوار کشتی شد در حالی که ما در صلبش بودیم. در سلاله ابراهیم به آتش افکنده شدیم، و پیوسته خدایمان ما را از پشت‌هاى پاک به رحم‌هاى مطهر درآورد تا این که به عبد المطلب رسیدیم، پس خداوند ما را دو قسمت کرد، مرا در صلب عبد اللَّه قرار داد و على را در صلب ابو طالب. در من نبوت و برکت را، و در علی فصاحت و هوشمندی را قرار داد، و برای ما دو نام از نام های خود مشتق نمود: پس او صاحب عرش محمود است و من محمدم، و خدا اعلی است و این علی است.[۲]

عمادالدین طبری روایتی را از رسول خدا (صلی الله علیه و آله) نقل می کند که آن حضرت خطاب به امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) فرمود: «یا على انا و انت، من نکاح، لا من سفاح، من لدن آدم، الى عبد المطلب (علیهم السّلام)» آن گاه طبری این جمله را به زبان پارسی کهن چنین معنا می کند: «یا على من و تو از نکاح در وجود آمده‏ایم نه از زنا، از نزد آدم تا عبدالمطلب و قرآن نیز بر این دلالت مى‏کند کما قال تعالى: وَ تَقَلُّبَک فِی السَّاجِدِینَ‏؛[۳] و گردیدن وصول تو در ساجدان است».[۴]

نسبت امام علی (علیه السلام) به حضرت اسماعیل و از ایشان به حضرت ابراهیم (علیهما السلام) می رسد.

علامه حلی در کتاب «کشف الیقین» در فصل اول کتاب خود، در ذکر فضایلى که پیش از تولّد امام علی (علیه السلام) براى ایشان ثابت است، می نویسد:‏

«نخست آن که نام آن حضرت در تورات آمده است: خداوند تبارک و تعالى به ابراهیم (علیه السلام) فرمود: «امّا اسماعیل، پس دعاى تو را درباره او شنیدم و به او برکت بخشیدم و به زودى پرثمرش گردانم و بر فرزندانش همى بیفزایم و در پشت او، دوازده فرزند شریف قرار دهم که زاده شوند و او را حزبى بزرگ گردانم»، و تردیدى نیست که على (علیه السلام) یکى از این دوازده تن مى‏باشد و این فضیلتى است که هیچ کس بدان دست نیافته است».[۵]

[۱]. ر.ک: حلى، حسن بن یوسف، نهج الحق و کشف الصدق، ترجمه: کهنسال‏، علیرضا، ص ۱۷۵؛ رضوانى، علی اصغر، شیعه شناسى و پاسخ به شبهات، ج ‏۱، ص ۲۶۲٫

[۲]. بحرانی، سید هاشم، تفسیر البرهان، ج ‏۴، ص ۱۹۱٫

[۳]. شعراء، ۲۱۹٫

[۴]. طبرى، حسن بن على، کامل بهائى، ص ۱۱۹؛ کتاب «کامل بهایى» نوشته عمادالدین طبرى در موضوع امامت و تشیع است که به دلیل اهداء آن به بهاء الدین محمد جوینی؛ والی اصفهان در زمان هولاکوخان مغول، این نام را یافته است. بیان مؤلف به فارسى کهن است و در واقع، این اثر ارزش ادبى و پارسى نیز دارد. ر.ک: کتابنامه این کتاب در نرم افزار سیره معصومان (علیهم السلام).

[۵]. حلی، حسن بن یوسف، کشف الیقین، ترجمه: آژیر، حمیدرضا، ص ۴۳ – ۴۵٫




کلیدواژه ها: , ,



ثبت نظر


2 + 5 =