دایره المعارف اسلام پدیا » تعریف لغوی بداء
منوی اصلی

تعریف لغوی بداء

تاریخ: ۰۳ شهریور ۱۳۹۷ در باب: کلام, کلام قدیم

«بداء» از ماده «ب ـ د ـ و» و در لغت به معناى ظاهر شدنى آشکار است.[۱] به گفته برخى به صحرانشین از آن رو «بادى» گفته مى‌شود که وى هنگام سکونت در شهر و قریه، در ساختمان‌ها و محیط اجتماع پنهان است؛ ولى هنگامى که به بیابان مى‌رود در فضایى باز و گسترده که سایه‌اى در آن نیست آشکار مى‌شود.[۲]

از این رو گفته شده: «بداء»” از ریشۀ «بُدوّ» به معناى بروز و ظهور شدید است.[۳]

 

[۱] . راغب اصفهانی، حسین بن محمّد، المفردات فی غریب القرآن، ص ‌۱۱۳، ماده «بدا».

[۲] . ابن فارس، احمد، معجم، مقاییس اللغه، ج ‌۱، ص ‌۲۱۲، ماده «بدا».

[۳]. قرشى، سید على اکبر، قاموس قرآن، ج ۱، ص ۱۷۲٫




کلیدواژه ها: ,



ثبت نظر


9 + = 18