دایره المعارف اسلام پدیا » ارتباط معنای اصطلاحی بداء با معنای لغوی آن
منوی اصلی

ارتباط معنای اصطلاحی بداء با معنای لغوی آن

تاریخ: ۱۴ شهریور ۱۳۹۷ در باب: کلام, کلام قدیم

معنای اصطلاحی بداء جدا از معنای لغوی آن نیست. بداء در لغت و اصطلاح به معنای ظهور است با این تفاوت که در لغت به هر نوع ظهور و آشکار بداء گفته می شود، اما در اصطلاح به یک ظهور خاصی بداء گفته می‌شود.

در لغت “بداء” از ریشۀ “بُدوّ” به معناى ظهور شدید است.[۱]

در اصطلاح پدیدار ساختن امرى براى مردم که در گذشته بر ایشان پنهان بوده است؛ یعنى این امر را خداوند از ازل مى‏دانسته و از همان آغاز به همین شکل جدید که پدیدار گشته مقدّر داشته است، ولى به جهت مصلحتى که مقام تکلیف آن را ایجاب مى‏کرد، براى مدتى آن را از مردم مخفى داشته و سپس در موقع خود آشکار نموده است، این معنا معقول و پذیرفته است.[۲]

 

[۱] قرشى، سید على اکبر، قاموس قرآن، ج ۱، ص ۱۷۲٫

[۲] معرفت، هادى، تفسیر و مفسران، ج ۱، ص ۵۲۲٫




کلیدواژه ها: ,



ثبت نظر


+ 6 = 9