دایره المعارف اسلام پدیا » تعریف لغوی تقیه
منوی اصلی

تعریف لغوی تقیه

تاریخ: ۲۰ تیر ۱۳۹۷ در باب: کلام

عده‌ای از لغت شناسان و فقیهان، تقیه را به معنای «حفظ و صیانت» دانسته‌اند. برخی گفته اند: «تقیه به معنای پرهیز، نگاه داری و پنهان کردن است»؛[۱] بعضی دیگر: «حفظ و نگهداری چیزی از آنچه که برای آن ضرر داشته و موجب آزار آن چیز باشد؛[۲] برخی نیز گفته اند: معنای تقیه؛ صیانت، خودنگهداری و محافظت از خویش است؛[۳] برخی از فقیهان هم در معنای لغوی تقیه گفته‌اند: «تقیه به معنای صیانت، حفظ و نگهداری از ضرر است.[۴]

[۱]. ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج ۱۵، ص ۴۰۲٫

[۲]. راغب اصفهانى، حسین بن محمد، مفردات الفاظ القرآن، ص ۸۸۱٫‏

[۳]. ابن اثیر، مبارک بن محمد، النهایه فی غریب الحدیث و الأثر، محقق / مصحح: طناحى، محمود محمد و زاوى، طاهر احمد، ج ۵، ص ۲۱۷٫

[۴]. خویى، سید ابو القاسم موسوى‌، التنقیح فی شرح العروه الوثقی، مقرِّر: غروى‌، میرزا على، ج ۴، ص ۲۵۳؛ برای اطلاعات بیشتر ر. ک. مقاله مفهوم شناسی تقیه (۴۶۶)، سایت اسلام پدیا.




کلیدواژه ها: ,



ثبت نظر


3 + 8 =