دایره المعارف اسلام پدیا » نبوت سلیمان نبی (علیه السّلام)
منوی اصلی

نبوت سلیمان نبی (علیه السّلام)

تاریخ: ۲۸ اسفند ۱۳۹۶ در باب: سلیمان نبی (علیه السلام)

قرآن کریم بعثت پیامبران (علیهم السلام) را جریانی مداوم و پیوسته در تاریخ می داند. پشتوانه ادعای آنان در پیامبری، وحی است. حضرت سلیمان (علیه السلام) نیز از این موهبت الاهی برخوردار بود. قرآن کریم آن حضرت را بزرگ شمرده و او را از بندگان صالح و انبیای مرسل[۱] خوانده که به او علم و حکمت داده شده است.

در باره مرسل بودن آن حضرت در تفسیر آیه ۱۰۲ سوره بقره آمده است: «… سلیمان (علیه السلام) مقامش بلندتر و ساحتش مقدس‏تر از آن است که سحر و کفر به وى نسبت داده شود. براى اینکه خدا قدر او را در چند جا از کلام خود؛ یعنى در سوره‏هاى مکى که قبل از بقره نازل شده؛ مانند سوره انعام، انبیاء، نحل و ص، عظیم شمرده و او را بنده‏اى صالح و نبى مرسل خوانده است …»[۲]

با توجه به مطالب فوق، در می یابیم که حضرت سلیمان از انبیای مرسل است.

قرآن کریم از نعمت وحی الاهی به پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) و پیامبران پیش از وی سخن گفته و حضرت سلیمان (علیه السلام) را در ردیف سایر پیامبران ذکر می کند: «ما به تو وحى فرستادیم همان گونه که به نوح و پیامبران بعد از او وحى فرستادیم و (نیز) به ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و اسباط [بنى اسرائیل‏] و عیسى و ایّوب و یونس و هارون و سلیمان وحى نمودیم و به داوود زبور دادیم».[۳]

علاوه بر این، قرآن کریم از پیامبرانی با عنوان هدایت یافتگان، نیکوکاران و شایستگان یاد می‏کند و حضرت سلیمان (علیه السلام) را در ردیف آنان قرار داده، می‌فرماید: «و اسحاق و یعقوب را به او [ابراهیم‏] بخشیدیم و هر دو را هدایت کردیم و نوح را (نیز) پیش از آن هدایت نمودیم و از فرزندان او، داوود و سلیمان و ایّوب و یوسف و موسى و هارون را (هدایت کردیم) و این گونه نیکوکاران را پاداش مى‏دهیم!».[۴]

گفتنی است: اهل کتاب، حضرت سلیمان (علیه السلام) را به عنوان پادشاه بنی اسرائیل می شناسند و کتاب مقدس از نبوت حضرت سلیمان (علیه السلام) سخن نمی گوید.[۵]

[۱]. انبیاء (علیهم السلام) سه قسم بودند:

قسم اول فقط نبى بودند که بر آنها وحى نازل می شد، ولى مأمور به دعوت نبودند.

قسم دوم علاوه بر نبی، رسول هم بودند که مأمور به دعوت نیز بودند، لکن تابع دین رسول دیگری بودند؛ مثل حضرت لوط، حضرت اسمعیل، حضرت اسحق، حضرت یعقوب، حضرت یوسف و حضرت شعیب (علیهم السلام)، که تابع حضرت ابراهیم (علیه السلام) بودند.

قسم سوم دارای دین جدید و شریعت خاصه بوده که اینها شش نفر بودند؛ حضرت آدم، حضرت نوح، حضرت ابراهیم، حضرت موسى، عیسى (علیهم السلام) و حضرت محمد (صلی الله علیه و آله) که غیر از حضرت آدم (علیه السلام) آن پنج نفر دیگر پیامبران اولو العزم و ناسخ دین قبل از خود بوده اند؛ طیب، سید عبد الحسین، اطیب البیان فی تفسیر القرآن، ج ۱۱، ص ۱۹۰، انتشارات اسلام، چاپ دوم، تهران، ۱۳۷۸ ش.

[۲]. ‏طباطبایى، سید محمد حسین، المیزان فى تفسیر القرآن، ج ۱، ص ۲۳۵، دفتر انتشارات اسلامى جامعه مدرسین حوزه ‏علمیه قم، چاپ پنجم، قم، ۱۴۱۷ ق.‏

[۳]. نساء، ۱۶۳٫

[۴]. انعام، ۸۴٫

[۵]. کتاب مقدس، عهد عتیق، کتاب اوّل پادشاهان، ۱۱: ۱ و ۲٫




کلیدواژه ها: , ,



ثبت نظر


+ 3 = 12