دایره المعارف اسلام پدیا » زندگی نامه سلیمان نبی (علیه السلام)
منوی اصلی

زندگی نامه سلیمان نبی (علیه السلام)

تاریخ: ۱۹ اسفند ۱۳۹۶ در باب: سلیمان نبی (علیه السلام)

حضرت سلیمان (علیه السلام) از پیامبران بزرگ بنی‌اسرائیل است که در سرزمینی بین مصر و شام (بیت لحم) دیده به جهان گشود.[۱]

ایشان فرزند و وارث حضرت داوود (علیه السلام) است که هم دارای مقام نبوت، و هم دارای حکومت بی ‎نظیر و بسیار وسیع بود. خداى تعالى مُلکى عظیم به او داد، جن، پرندگان و باد را برایش مسخّر کرد و زبان پرندگان را به وى آموخت. یکی از دعاهای حضرت سلیمان در قرآن، توفیق شکرگزارى در برابر نعمت‌های خداوند بوده است.[۲]

نام مبارک آن حضرت، هفده بار در قرآن آمده است. او با یازده واسطه به حضرت یعقوب (علیه السلام) می‌رسد.

خداوند متعال در تمجید او می‌فرماید: «ما سلیمان را به داوود بخشیدیم، چه بنده خوبی! زیرا همواره با خدا ارتباط داشت و به سوی خدا بازگشت می کرد (و به یاد او بود)».[۳]

امام صادق (علیه السلام) فرمود: «چهار نفر بر سراسر زمین فرمانروایی کردند که دو نفر آنان از مؤمنان، و دو نفر از کافران بودند. مؤمنان عبارت بودند از: سلیمان بن داوود (علیهما السلام) و ذو القرنین (علیه السلام) و کافران: نمرود و بخت النصر…».[۴]

قرآن مجید در آیه ۱۲ و ۱۳ سوره سبأ، گوشه‌ای از عظمت و امکانات وسیع سلیمان (علیه السلام) را بازگو کرده، چنین می‌فرماید:

«و برای سلیمان باد را مسخّر کردیم که صبحگاهان مسیر یک ماه، و عصرگاهان مسیر یک ماه را می‌پیمود و چشمه مس (مذاب) را برای او روان ساختیم و گروهی از جنّ، پیش روی او به اذن پروردگارش کار می‌کردند و هر کدام از آنها که از فرمان ما سرپیچی می کرد، او را عذاب آتش سوزان می چشاندیم».[۵] «آنها هر چه سلیمان می خواست، برایش درست می کردند؛ معبدها، تمثال‌ها، ظروف بزرگ غذا؛ همانند حوض‌ها، و دیگ‌های ثابت (که از بزرگی قابل حمل و نقل نبود و به آنان گفتیم:) ای آل داوود! شکر (این همه نعمت را) به جا آورید، ولی عده کمی از بندگان من شکر گزارند».[۶]

آن حضرت، طبق نقلی در سیزده سالگی[۷] و طبق نقل دیگر در بیست و دو سالگی[۸] حکومت را به دست گرفت و پس از چهل سال،[۹] و به قولی ۵۲ سال[۱۰] فرمانروایی از دنیا رفت. مدت عمرش بنابر قول ابن اثیر، ۵۳ سال[۱۱] و مطابق برخی از روایات، ۷۱۲ سال بوده است.[۱۲]

[۱]. ابن خلدون، عبد الرحمن بن محمد، دیوان المبتدأ و الخبر فى تاریخ العرب و البربر و من عاصرهم من ذوى الشأن الأکبر، تحقیق: شحاده، خلیل، ج ۲، ص ۱۰۹ و ۱۱۰٫

[۲]. نمل، ۱۹٫

[۳]. ص، ۳۰؛ طبرسى، فضل بن حسن، مجمع البیان فى تفسیر القرآن، تحقیق و مقدمه: بلاغى، محمد جواد، ج ۸، ص ۷۴۰ – ۷۴۴٫

[۴]. صدوق، محمد بن على‏، خصال، محقق / مصحح: غفارى، على اکبر، ج ۱، ص ۲۵۵٫‏

[۵]. سبأ، ۱۲٫

[۶]. همان، ۱۳٫

[۷]. برقى، احمد بن محمد، المحاسن‏، محقق / مصحح: محدث، جلال الدین‏، ج ۱، ص ۱۹۳٫

[۸]. ابن خلدون‏، عبدالرحمن بن محمد، تاریخ ابن خلدون، ترجمه: آیتى، عبد المحمد، ج ‏۱، ص ۱۰۲٫

[۹]. همان، ص ۱۰۴؛ ابن اثیر، على بن ابى الکرم، الکامل فی التاریخ، ج ۱، ص ۲۴۴٫

[۱۰]. تاریخ ابن خلدون، ترجمه: آیتى، عبد المحمد، ج ‏۱، ص ۱۰۵٫

[۱۱]. الکامل فی التاریخ، ج ۱، ص ۲۴۴٫ ‏

[۱۲]. صدوق، محمد بن على‏، کمال الدین و تمام النعمه، محقق / مصحح: غفارى، على اکبر، ج ۲، ص ۵۲۳ و ۵۲۴٫‏




کلیدواژه ها: , , ,



ثبت نظر


+ 1 = 9