دایره المعارف اسلام پدیا » امامان مستعلیه
منوی اصلی

امامان مستعلیه

تاریخ: ۱۴ آبان ۱۳۹۶ در باب: اسماعیلیه

«اسماعیلیه» بعد از مرگ المستنصربالله (امام سیزدهم) به دو فرقه مستعلیه و نزاریه تقسیم شدند. مستعلیه، «احمد مستعلی»؛ فرزند مستنصر را امام خود قرار دادند، امّا نزاریه بعد از مستنصر به مستعلی پشت کرده و به امامت «نزار بن معد»؛ فرزند دیگر مستنصر قائل شدند.

طبق نظر «عارف تامر»، فرقه مستعلیه معتقد است: امام قائم به أمر، بعد از مستنصر، این سه نفر یاد شده در زیرند که بعد از آنها دوران ستر و پنهانى ائمه آغاز مى شود و آن سه نفر عبارتند از:

۱- احمد المستعلی.

۲- الآمر بأحکام اللَّه.

۳- الطیّب بن الآمر «المستور».

عارف تامر مى گوید: امامت مستعلیه با غیبت «الطیب»، متوقف مى شود و آنان در انتظار بازگشت او هستند؛ به همین جهت بعد از طیب دوره «ستر» شروع شده و امام ظاهر وجود ندارد و به جای آن، «داعى مطلق» ریاست دینی و کارهای امام را به عهده می گیرد.[۱]

اما بنابر نظر «ابن خلکان» امامت در مستعلیه به وسیله «الحافظ لدین الله» ادامه پیدا مى کند:

امام اوّل: المستعلی باللَّه (۴۶۷- ۴۹۵ ه)

امام دوم: الآمر بأحکام اللَّه (۴۹۰- ۵۲۴ ه)

امام سوم: الحافظ لدین اللَّه (۴۶۷- ۵۴۴ ه)

امام چهارم: الظافر بأمر اللَّه (۵۲۷- ۵۴۹ ه)

امام پنجم: الفائز بنصر اللَّه (۵۴۴- ۵۵۵ ه)

امام ششم: العاضد لدین اللَّه (۵۴۶- ۵۶۷ ه).[۲]

پس از دوران عاضد، دعوت اسماعیلیه، دوباره به حالت پنهانى و زیر زمینى بازگشت و به جاى امامان آشکار، به نظام داعیان بازگشتند، که داعیان، آشکار و امامان، پنهان بودند.[۳]

[۱]. ر.ک: تامر، عارف، الإمامه فی الإسلام، ص ۱۰۳ و ۱۰۴و ۱۶۵؛ سبحانی، جعفر، بحوث فی الملل و النحل، ج ۸، ص ۷۰٫

[۲]. ر.ک: ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الأعیان و أنباء أبناء الزمان‏، محقق: عباس، احسان‏، ج ۷، ص ۱۵۸؛ سبحانی، جعفر، بحوث فی الملل و النحل، ج ۸، ‏ص ۱۴۳ – ۱۵۰؛ سبحانى، جعفر، فرهنگ عقاید و مذاهب اسلامى، مترجم: سبحانى، علی رضا، ص ۳۲۵٫

[۳]. فرهنگ عقاید و مذاهب اسلامى، مترجم: سبحانى، علی رضا، ص ۳۲۸٫




کلیدواژه ها: ,



ثبت نظر


4 + 1 =