دایره المعارف اسلام پدیا » ویژگی‌ های موسی کلیم الله (علیه السلام)‏ در روایات
منوی اصلی

ویژگی‌ های موسی کلیم الله (علیه السلام)‏ در روایات

تاریخ: ۰۷ شهریور ۱۳۹۶ در باب: موسی (ع)

روایات بسیاری در باره شخصیت حضرت موسی (علیه السلام) وارد شده است که در اینجا به برخی از آنها اشاره می شود:

  1. نخستین پیامبر بنی اسرائیل.

پیامبر اسلام (صلى الله علیه و آله) می فرماید: «نخستین پیامبر بنى اسرائیل موسى و آخرین ایشان عیسى بود. آنان ششصد[۱] پیامبر بودند».[۲]

  1. تیز بین شدن و قوی شدن چشمان حضرت موسی (علیه السلام) هنگام تکلم و سخن گفتن خداوند با او.

پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) فرمود: «زمانى که خداوند با موسى سخن گفت، آن حضرت از فاصله ده فرسنگى، حرکت مورچه را بر روى سنگ سیاه در دل شب تار مى دید».[۳]

  1. نبرد با شمشیر و قیام مسلحانه حضرت موسی.

پیامبر خدا (صلى الله علیه و آله) می فرماید: «خداوند تبارک و تعالى از هر چیزى چهار تا برگزید: … و چهار تن از پیامبران را براى قیام با شمشیر؛ … ابراهیم، داود، موسى و من.[۴]

  1. برانگیخته شدن آن حضرت به پیامبری در حالی که چوپانی می کرد.

پیامبر اسلام (صلى الله علیه و آله) می فرماید: «موسى در حالى برانگیخته شد که گوسفندان خانواده خود را مى چراند و من نیز در حالى برانگیخته شدم که گوسفندان خانواده ام را در جیاد مى چراندم».[۵]

  1. بیان ویژگی جسمی حضرت موسی (علیه السلام) از زبان پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله).

پیامبر اکرم (صلى الله علیه و آله) فرمود: «… من، عیسى، موسى و ابراهیم را دیدم؛ عیسى موهایى مجعّد داشت و سرخ روى و فراخ سینه بود. موسى مردى تنومند با موهاى صاف فروهشته و به شکل مردم زُطّ[۶] بود. عرض کردند: إبراهیم چگونه بود؟ فرمود: به همراه خودتان بنگرید؛ مراد رسول خدا (صلى الله علیه و آله)، خودشان بود».[۷]

  1. سخن گفتن خداوند با موسی (علیه السلام).

امام على (علیه السلام) فرمود: «سپاس و ستایش خدایى را که … با موسى به تمام و کمال سخن گفت و از نشانه هاى خود، آیتى بزرگ به او نمایاند، بى آنکه عضو و ابزارى یا زبان و زبانچه اى داشته باشد».[۸]

  1. زهد و ساده زیستی حضرت موسی (علیه السلام).

امیر المؤمنین على (علیه السلام) می فرماید: «… براى تو کافى است که رسول خدا (صلّى اللّه علیه و آله) سر مشق تو باشد و راهنمایى براى درک زشتى و عیب دنیا و کثرت رسوایی ها و بدى‏هاى آن؛ زیرا دنیا از همه جانب از او گرفته شد و اطراف و جوانبش به آسانى به غیر او واگذار گردید. او را از دنیا چون کودکى که از شیر مادر می برند، بریدند و از زر و زیورش دور کردند و اگر بخواهم نمونه دومى را بیاورم، از موسى کلیم اللّه یاد مى کنم، آنجا که عرض مى کند: «پروردگارا! من به آن خوبى اى که تو برایم فرو فرستى نیازمندم». به خدا سوگند که او از خداوند چیزى جز نانى براى خوردن نخواست؛ زیرا از علف و سبزه زمین تغذیه مى کرد».[۹]

  1. تواضع و فروتنی حضرت موسی (علیه السلام).

امام صادق (علیه السلام) می فرماید: «خداوند به موسى بن عمران (علیه السلام) وحى فرمود: اى موسى! آیا مى دانى چرا از میان آفریدگانم تو را برگزیدم و براى «شنیدن» سخنم تو را انتخاب کردم؟ عرض کرد : نه، اى پروردگار! خداوند به او وحى فرمود: من به زمین نگریستم، در روى آن کسى را نیافتم که در برابر من متواضع تر از تو باشد».[۱۰]

  1. محفوظ ماندن حضرت موسی (علیه السلام) از خطر فرعونیان و مرگ به اذن و اراده الهی.

امام صادق (علیه السلام) فرمود: «… هنگامى که فرعون فهمید سلطنت او به دست موسى از بین خواهد رفت، دستور داد کاهنان را احضار کنند و آنان او را از نسب موسى و اینکه او از بنى اسرائیل است، آگاه ساختند. از آن پس، فرعون پیوسته به نیروهاى خود دستور مى داد شکم زنان باردار بنى اسرائیل را بدرند تا جایى که براى نابودى موسى بیست و چند هزار جنین را کشت، امّا موفق به کشتن موسى نشد؛ زیرا خداى تبارک و تعالى او را حفظ مى کرد».[۱۱]

[۱] . در باره تعداد پیامبران بنی اسراییل نقل های دیگری نیز نقل شده است.

[۲]. صدوق، محمد بن على‏، خصال، محقق / مصحح: غفارى، على اکبر، ج ۲، ص ۵۲۴؛ صدوق، محمد بن على، معانی الأخبار، محقق / مصحح: غفارى، على اکبر، ص ۳۳۳٫

[۳]. ابن عساکر، على بن حسن، تاریخ مدینه دمشق، ج ۶۱، ص ۵۴؛ دمیرى، محمد بن موسى، حیاه الحیوان الکبرى، ج ۲، ص ۵۰۰٫

[۴]. خصال، ج ۲، ص ۵۲۴؛ فتال نیشابورى، محمد بن احمد، روضه الواعظین و بصیره المتعظین، ج ۲، ص ۴۰۵٫

[۵]. سیوطى، جلال الدین، المحاضرات و المحاورات، ص ۴۸۵٫

[۶]. زط؛ گروهی از هند، هرب جَت. مأخوذ از هندی، گروهی در هندوستان که به آنها جت گویند. به عقیده ٔ حمزه ٔ اصفهانی از اعقاب کولی ها و چنگیانه (نوازندگان) می باشند، که بهرام گور دوازده هزار تن از این نوازندگان را از هند به ایران آورده بود و هنوز در دمشق این نام را برای خود حفظ کرده اند؛ (از مفاتیح العلوم خوارزمی، یادداشت به خط مرحوم دهخدا)؛ رجوع شود به ضحی الاسلام، البیان و التبیین ج ۱ ص ۴۷؛ عقد الفرید ج ۸ ص ۱۴۶ و ابن اثیر ج ۶ ص ۱۸۱ – ۱۸۲٫

[۷]. ابن کثیر، اسماعیل بن عمر، البدایه والنهایه، ج ۲، ص ۹۷؛ ابن سعد، محمد، الطبقات الکبرى، تحقیق: عبد القادر عطا، محمد، ج ۱، ص ۳۲۰٫

[۸]. سید رضى، محمد بن حسین‏، نهج البلاغه، محقق / مصحح: صالح، صبحی‏، ص ۲۶۲٫

[۹]. همان، ص ۲۲۶؛ قمى، على بن ابراهیم، تفسیر قمى، تحقیق: موسوى جزایری، سید طیب، ج ۲، ص ۱۳۸٫‏

[۱۰]. کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، محقق / مصحح: غفارى، على اکبر و آخوندى، محمد، ج ۵، ص ۸۳٫

[۱۱]. صدوق، محمد بن علی، کمال الدین، ج ۲، ص ۳۵۴٫‏




کلیدواژه ها: ,



ثبت نظر


+ 1 = 6