دایره المعارف اسلام پدیا » سلطنت و پادشاهی حضرت داوود (علیه السّلام) از دیدگاه قرآن
منوی اصلی

سلطنت و پادشاهی حضرت داوود (علیه السّلام) از دیدگاه قرآن

تاریخ: ۱۸ مرداد ۱۳۹۶ در باب: داوود (ع)

مقام حکومت و سلطنت از ویژگی‌های حضرت داوود (علیه السلام) است که خداوند آن را به ایشان عطا فرموده است.

در باره ویژگی ها و کیفیت فرمانروایی حضرت داوود (علیه السلام) باید گفت: بررسی آیات نشان می‌دهد که حکومت آن حضرت مشروعیت کامل داشته است. از طرفی امتیازاتی؛ مانند حکمت، دانش برتر دینی، ارتباط وحیانی، آگاهی از علوم غیر متعارف؛ از قبیل دانستن زبان حیوانات و اَخبار غیبی، توان برتر جسمی و نظامی، نهایت پای بندی به ارزش های اخلاقی و آموزه‌های دینی، نشان دادن معجزات و غیره از او پادشاهی کم نظیر ساخته بود. از سوی دیگر با توجه به نقش گسترده دین در جوامع سنتی و به عنوان یگانه منبع سنت ها و قوانین، سلطنت الهی او کاملا بر اساس سنت ها و قوانین پذیرفته شده جامعه استوار بود.

پس پادشاهی آن حضرت از مهم‌ترین نمونه‌های مثبت پادشاهی است که قرآن نه به عنوان واقعه‌ای تاریخی، بلکه به عنوان نمونه‌ای موفق در امر فرمانروایی آن روزگار یاد می‌کند. قرآن در اشاره‌ای بسیار گذرا او را از سپاهیان طالوت می‌خواند که کشتن جالوت زمینه ساز پادشاهی او پس از طالوت گردید: «و داوود، جالوت را کشت …».[۱]

همچنین قرآن کریم به استحکام و نیروی حکومت آن حضرت اشاره فرموده است: «و حکومت داوود را استحکام بخشیدیم و به او دانش و شیوه داوری عادلانه عطا کردیم»[۲] و در آیه دیگری می فرماید: «ای داوود! ما تو را خلیفه (و نماینده) خود در زمین قرار دادیم، پس در میان مردم به حق داوری کن».[۳]

در تفسیر نمونه آمده: تعبیر از داورى به «فصل الخطاب»؛ به دلیل آن است که «خطاب» همان گفتوگوهاى طرفین نزاع و «فصل»؛ به معناى قطع و جدایى است. همان گونه که مشخص است، گفتوگوهاى صاحبان نزاع هنگامى قطع خواهد شد که داورى صحیحى بین آنها انجام بشود؛ لذا این تعبیر به معناى قضاوت عادلانه آمده است.

در ادامه آمده: احتمال دیگری در تفسیر این جمله نیز وجود دارد که خداوند منطق نیرومندى که از فکر بلند و عمق اندیشه، حکایت مى کرد در اختیار داوود گذاشته، که نه تنها در مقام داورى، بلکه در همه جا سخن آخر و آخرین سخن را بیان مى‏کرده است.[۴]

در برخی از تفاسیر آمده: (و محکم ساختیم پادشاهیش را) ؛ یعنى مُلک او را با نگهبانى، لشکریان، شکوه، زیادى نیرو و افراد فراوان، قوى گردانیدیم. (و او را حکمت دادیم)؛ یعنی  به او نبوت و پیامبری، یا مُصاب بودن (مطابق واقع قرار گرفتن دستورات و داوری های او) در امور، یا علم به خدا و احکام و شرایع خداوند دادیم، و مراد از فصل الخطاب، فهم و علم به قضا و حکومت است.[۵]

[۱]. بقره، ۲۵۱٫

[۲]. ص، ۲۰٫

[۳]. ص، ۲۶.

[۴]. مکارم شیرازى، ناصر، تفسیر نمونه، ج ۱۹، ص ۲۴۰٫

[۵]. طبرسى، فضل بن حسن، مجمع البیان فى تفسیر القرآن، ترجمه: مترجمان، تحقیق: ستوده، رضا، ج ۲۱، ص ۸۳٫




کلیدواژه ها: , ,



ثبت نظر


4 + = 13