دایره المعارف اسلام پدیا » هجرت ابوذر غفاری از قبیله خود
منوی اصلی

هجرت ابوذر غفاری از قبیله خود

تاریخ: ۲۷ اردیبهشت ۱۳۹۵ در باب: ابوذر

ابوذر غفاری می گوید: از میان قبیله خود غفار بیرون آمدیم؛ چون آنها جنگ در ماه هاى حرام را حلال مى دانستند. من، برادرم انیس و مادرم با هم راه افتادیم و پیش دایى خود رفتیم. او مرد ثروتمند و محترمی بود. وى به ما نیکى کرد و ما را گرامى داشت. امّا قوم او به ما حسادت کرده به وى گفتند: وقتى از خانه بیرون می روى، انیس آهنگ بد در سر مى پروراند. دایى آنچه را که گفته بودند، به ما گفت و شروع به بد رفتارى کرد. من گفتم: دایى جان با این کار خود، خوبى هاى گذشته ات را از بین بردى و از این پس ما این جا نمى مانیم. پس شتران خود را آماده کرده بار بر آنها گذاشتیم. در این حال، دایى ما جامه بر تن کرده بود و می گریست. ما به راه افتاده نزدیک مکه فرود آمدیم. انیس شتران را در قمار باخت، ناچار نزد کاهنى آمدیم و او حق به انیس داد و شتران ما را پس دادند.[۱]

البته صریح اللهجه بودن، صادق بودن، اعتراضات علنی و بی پرده، زیر بار نرفتن و در نهایت برخی از توصیفات اهل بیت (علیهم السّلام) و رسول اکرم (صلّی الله علیه و آله) مانند: «آسمان بر هیچ کس در روى زمین، سایه نیفکنده که از ابوذر راست گفتارتر باشد»،[۲] باعث می شد که ابوذر را به سفرهای اجباری و تبعید بفرستند. از این رو وی به ناچار مجبور به سفر می شد و نمی توانست مکانی را برای اسکان دائم خود قرار دهد.

[۱]. بیهقى، ابو بکر احمد بن حسین، دلائل النبوه، ترجمه: دامغانی، محمود، ج ‏۱، ص ۲۹۶٫

[۲]. مقدسی، مطهر بن طاهر، البدء و التاریخ، ترجمه: شفیعی کدکنی، محمد رضا، آفرینش و تاریخ، ج ‏۲، ص ۷۸۹٫




کلیدواژه ها: , ,



ثبت نظر


4 + 7 =