دایره المعارف اسلام پدیا » پشیمانی طلحه و زبیر حین جنگ
منوی اصلی

پشیمانی طلحه و زبیر حین جنگ

تاریخ: ۲۶ آبان ۱۳۹۴ در باب: جمل

زبیر: وقتی که زبیر اطلاع یافت که عمار فرزند یاسر در جنگ همراه على (علیه السلام) است، از کار خویش به شک و تردید افتاد؛ زیرا پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرموده بود حق همراه عمار است و به عمار فرموده بود، تو را گروه ستمگر خواهند کشت.

از طرفی حضرت على (علیه السلام) در ابتدای جنگ به زبیر فرمود: اى ابا عبد الله تو را به خدا سوگند مى دهم آیا به خاطر دارى که روزى دست من در دست تو بود و به حضور پیامبر (صلی الله علیه و آله) رسیدیم آن حضرت به تو فرمود: آیا على را دوست مى دارى؟ تو گفتى آرى. آن حضرت فرمود: ولى تو با او جنگ و نسبت به او ستم خواهى کرد؟ زبیر گفت: آرى به یاد دارم. از این رو زبیر پشیمان به بصره برگشت تا جهت عزیمت به حجاز مهیا شود. هنگامى که زبیر از خانه هاى بصره دور شده بود، عمرو بن جرموز در بین راه به او رسید و او را همراهی کرد. سپس هنگامی که زبیر به نماز ایستاد و به سجده رفت، عمرو با شمشیر بر او حمله کرد، او را کشت و شمشیر، زره و اسب او را برداشت و نزد على (علیه السلام) آورد. این در حالى بود که آن حضرت ایستاده بود و مردم شمشیر مى زدند. جرموز سلاح زبیر را پیش آن حضرت افکند. هنگامی که حضرت على (علیه السلام) به آن شمشیر نگریست، فرمود: چه بسیار صاحب این شمشیر، به وسیله آن، غم و اندوه را از چهره رسول خدا (صلی الله علیه و آله) زدوده است. سپس فرمود: اى قاتل پسر صفیه! تو را به آتش مژده باد.[۱]

طلحه: زمانی که خبر بازگشت زبیر به طلحه رسید او هم تصمیم به بازگشت گرفت و چون مروان بن حکم متوجه این موضوع شد، تیرى به طلحه زد که‏ به زانوى او اصابت کرد و در اثر خون‏ریزى، طلحه درگذشت.[۲]

[۱]. بر گرفته از: دینوری، احمد بن داود، اخبار الطوال، ترجمه: مهدوى دامغانى، محمود، ص، ۱۸۴ و ۱۸۵٫

[۲]. همان، ص ۱۸۵٫




کلیدواژه ها: , , ,



ثبت نظر


5 + = 10