دایره المعارف اسلام پدیا » زندگی نامه اسماعیل ذبیح الله (علیه السلام)
منوی اصلی

زندگی نامه اسماعیل ذبیح الله (علیه السلام)

تاریخ: ۱۴ مهر ۱۳۹۴ در باب: اسماعیل ذبیح الله

حضرت اسماعیل (علیه السلام)؛ فرزند بزرگ حضرت ابراهیم (علیه السلام)،[۱] جدّ اعلاى پیامبر اسلام (صلى الله علیه و آله)، از پیامبران الهى و ملقّب به ذبیح اللّه است.[۲] جدّ نهم اسماعیل؛ نوح (علیه السلام)[۳] و مادر او؛ هاجر نام داشت. هاجر بانویى مصرى[۴] و کنیز ساره؛ همسر دیگر ابراهیم (علیه السلام) بود. چون ساره نازا بود، هاجر را به همسرى ابراهیم در آورد تا از او داراى فرزند شود.[۵] ابراهیم، هنگام ولادت اسماعیل بنا بر نقل های مختلف ۸۶‌، ۸۷‌، ۹۰، ۹۹ یا ۱۱۷ سال داشت.[۶] برخى اسماعیل را نیاى همه عرب دانسته اند؛[۷] ولى مشهور نسب شناسان او را پدر عرب حجاز مى دانند که به آنها عرب «مُسْتَعْرِبَه»[۸] گفته مى شود؛ زیرا عرب «عاربه» که عمالقه و جُرْهُم از آنان بودند، پیش از اسماعیل مى زیستند.[۹] اسماعیل ابتدا با دخترى از جُرْهُم ازدواج کرد و پس از مدتى وى را که رفتاری ناپسند داشت، به سفارش ابراهیم (علیه السلام)، طلاق داد. سپس دختر مضاضِ جُرهُمى را به ازدواج خود درآورد و از او داراى ۱۲ یا ۱۳ پسر شد.[۱۰] در مورد مدت عمر ایشان بین مورخان اختلاف وجود دارد. برخی عمر او را صد و سی،[۱۱] بعضی دیگر، صد و سی و هفت[۱۲] سال ذکر کرده اند. مدفن او در حجر اسماعیل، کنار خانه کعبه، در مسجد الحرام و شهر مکه در کشور عربستان است.[۱۳]

[۱]. ابن حزم اندلسی، علی‌ بن ‌احمد، جمهره أنساب العرب‏، تحقیق: لجنه من العلماء، ص ۷؛ ابن کثیر، اسماعیل بن عمر، البدایه و النهایه، ج ‌۱، ص ۱۹۳٫

[۲]. علم الهدى، على بن حسین،‏ أمالی المرتضى‏ (امالی سید مرتضی)، محقق / مصحح: ابراهیم، محمد ابوالفضل‏، ج ۱، ص ۲۷۵٫

[۳]. ابن هشام‏، عبد الملک، السیره النبویه، تحقیق: السقا، مصطفى و الأبیارى، ابراهیم، و شلبى، عبدالحفیظ، ج ‌۱، ص ۴٫

[۴]. همان؛ ابن الفقیه، احمد بن محمد، ‏کتاب البلدان، تحقیق: الهادى، یوسف، ص ۱۱۶، عالم الکتب، چاپ اول، بیروت، ۱۴۱۶ ق / ۱۹۹۶ م. اصلاح شد.

[۵]. یعقوبى، احمد بن أبى یعقوب، تاریخ الیعقوبى‏، ج ‌۱، ص ‌۲۵.

[۶]. همان؛ مسعودی، على بن الحسین، مروج الذهب و معادن الجوهر، تحقیق: داغر، اسعد، ج ۱، ص ۵۷٫ اصلاح شد.

[۷]. السیره النبویه، ج ‌۱، ص ۷٫

[۸]. عرب بر دو قسم است: عرب عاربه و عرب مستعربه. عرب عاربه به معنای عرب خالص و عرب مستعربه، عرب غیر خالص هستند. عرب مستعربه، عرب هایی هستند که به زبان حضرت اسماعیل (علیه السلام) سخن گفته اند. در صحاح اللغه آمده اولین کسی که به زبان عربی سخن گفت؛ «یعرب بن قحطان» است و ریشه همه قبایل عربی یمن همین شخص است و همین قبایل یمنی را عرب عاربه می گویند. همچنین آمده که اولین کسی که خداوند، زبان او را به زبان عربی به سخن آورد، لسان العرب می گوید: حضرت اسماعیل (علیه السلام) در میان عرب عاربه نشو و نما یافت و به زبان آنان سخن گفت و اسماعیل پدر و ریشه عرب مستعربه است. لسان العرب، ماده عرب؛ صحاح اللغه جوهری، ماده عرب؛ صحاح اللغه، ماده عرب.

[۹]. ابن خلدون، عبدالرحمن بن محمد، دیوان المبتدأ و الخبر فى تاریخ العرب و البربر و من عاصرهم من ذوى الشأن الأکبر (تاریخ ابن ‏خلدون)، ‏تحقیق: شحاده، خلیل، ج ۲، ص ۱۸٫‏

[۱۰]. تاریخ یعقوبى‏، ج ‌۱، ص ‌۲۲۲٫

[۱۱]. همان.

[۱۲]. طبرى‏، محمد بن جریر، تاریخ طبری، تحقیق: ابراهیم ، محمد أبو الفضل، ج ۱، ص ۳۱۴٫

[۱۳]. مروج الذهب‏ و معادن الجوهر، ج ۲، ص ۲۱٫




کلیدواژه ها: , , , ,



ثبت نظر


1 + 8 =