دایره المعارف اسلام پدیا » فرزندان خواجه نصیر الدین طوسی
منوی اصلی

فرزندان خواجه نصیر الدین طوسی

تاریخ: ۱۱ دی ۱۳۹۳ در باب: خواجه نصیر الدین طوسی

از خواجه طوسی سه پسر به نام های؛ صدرالدین علی، اصیل الدین حسن و فخرالدین احمد باقی ماند. این سه پسر، در استمرار تشیع در منطقه آذربایجان تأثیری تعیین کننده‌ داشتند. صدرالدین علی فرزند بزرگ خواجه طوسی که دانشمند گرانقدری بود،[۱] پس از پدرش، بسیاری از مناصب او را به دست گرفت.[۲] نظارت بر اوقاف عراق از جمله آنها بود.[۳] اصیل الدین حسن که هنگام حضور خواجه در قلاع اسماعیلیه، همراه او بود، در کارهای رصد با پدر، همکاری داشت.[۴] اصیل الدین پس از درگذشت برادرش صدرالدین،[۵] به جای او نشست.[۶] به علاوه، او در زمان لشکرکشی غازان خان، (حکومت در سال های؛ ۸۰۳ تا ۹۶۴ ق) به شام، به ریاست اوقاف این منطقه منصوب شد[۷] و در زمان اولجایتو، (حکومت در سال های؛ ۷۰۳ تا ۷۱۶ ق) منجّم دربار و رئیس رصدخانه مراغه بود.[۸] در مجالس او نیز؛ مانند پدرش خواجه نصیرالدین طوسی، علمای زیادی حضور می‌یافتند که ابن الفوطی برخی از آنها را نام برده است.[۹] فخرالدین احمد، پسر سوم خواجه، حکیم و منجّمی معروف بود. در سال ۶۸۳ قمری تولیت اوقاف تمام قلمرو ایلخانی به او واگذار شد[۱۰] و ظاهراً تا اوایل سال ۷۰۰ قمری که به قتل رسید، این منصب را بر عهده داشت.[۱۱] اعقاب خواجه نصیرالدین طوسی، نسل اندر نسل در آذربایجان اقامت داشتند. در دوره صفوی چند تن از آنان عهده‌دار مناصب مهمی شدند.[۱۲] و [۱۳]

اما در مورد اینکه خواجه نصیر، دختر یا دخترانی هم داشته یا نه، تا کنون به گزارش خاصی برخورد نکرده ایم.

[۱]. بیانی، شیرین، دین و دولت در ایران عهد مغول، ج ۲، ص ۵۸۱٫

[۲]. الکتبی، محمد بن شاکر، فوات الوفیات و الذیل علیها، تحقیق: دکتر احسان عباس، ج ۳، ص ۲۵۱٫

[۳]. ابن الفوطی، کمال الدین ابوالفضل عبدالرزاق، الحوادث الجامعه، به اهتمام: مصطفی جواد، ص ۴۵۶٫

[۴]. مدرس رضوی، محمدتقی، احوال و آثار نصیرالدین طوسی، ص ۶۹٫

[۵]. تاریخ درگذشت صدرالدین مشخص نیست، همان، ۶۸٫

[۶]. فوات الوفیات و الذیل علیها، ج ۳، ص ۲۵۱٫

[۷]. همان.

[۸]. براون، ادوارد، از سعدی تا جامی، تاریخ ادبی ایران از نیمه قرن هفتم تا آخر قرن نهم هجری عصر استیلای مغول و تاتار، ترجمه و حواشی: حکمت، علی اصغر، ص ۵۱؛ احوال و آثار نصیرالدین طوسی، ص ۶۹٫

[۹]. ابن الفوطی، کمال الدین ابوالفضل عبدالرزاق، تلخیص مجمع الآداب فی معجم الالقاب، دکتر مصطفی جواد، ج ۲، ص ۵۸۲ – ۷۵۸٫

[۱۰]. الحوادث الجامعه، ص ۴۵۶

[۱۱]. فوات الوفیات و الذیل علیها، ج ۳، ص ۲۵۱٫

[۱۲]. احوال و آثار نصیرالدین طوسی، ص ۷۵ – ۷۷٫

[۱۳]. همه مطالب برگرفته از: دهخدا، علی اکبر، واژه اصیل الدین و سایت تاجا گروپ.




کلیدواژه ها: ,



ثبت نظر


5 + = 14