دایره المعارف اسلام پدیا » متوکّل عباسی و کربلا
منوی اصلی

متوکّل عباسی و کربلا

تاریخ: ۳۰ اردیبهشت ۱۳۹۳ در باب: واقعه کربلا

متوکّل عباسی؛ دهمین خلیفه عباسی، در سال ۲۳۶ ق، برای تخریب و ویرانی قبر امام حسین (علیه السلام) و سایر شهدای کربلا، اقدام نمود. در این سال، متوکّل یکی از فرماندهانش به نام دیزج[۱] را برای خرابی قبور و اماکن کربلا روانه کرد. دیزج طبق دستور او قبر امام حسین (علیه السلام)) و سایر شهیدان و اطراف آن را تا حدود دویست جریب[۲] ویران کرد و جمعی از یهودیان را برای زراعت و کشت به زمین های آن جا منتقل کرد و دستور داد هر کس را که به زیارت آن قبر آمد، دستگیر کنند.[۳] بی تردید، دلیل اصلی تعرضات متوکّل به مزار شهیدان کربلا و محو آثار آنان، جلوگیری از قدرت گرفتن علویان و شیعیان بود؛ زیرا مزار کربلا سبب تجمع و تقویت شیعیان می شد،[۴] امّا جالب توجه است، زمانی که روضه مقدسه حضرت سیدالشهداء (علیه السلام) را با زمین هموار کردند و برای زراعت، آب به آن بستند، هر چه سعی کردند، آب به قبر مقدس امام حسین (علیه السلام) جاری نشد و آب ها به روی هم بر می گشتند. متوکل دستور داد که گاو ببندند و شخم بزنند، امّا گاوها نیز قدم از قدم برنداشتند و این سبب حیرت خلایق شد؛ لذا آن زمین را «حائر» نامیدند.[۵]


[۱]. تازه مسلمانی که از دین یهود به دین اسلام درآمده بود.

[۲].  هر جریب معادل ۱۰۰۰ مترمربع و هر هکتار معادل ۱۰ جریب است.

[۳]. اصفهانی، ابوالفرج، مقاتل الطالبیین، ص ۵۵۱ و ۵۵۲؛ طبری، محمد بن جریر، تاریخ الامم الملوک، ج ۱۴، ص ۶۰۶۳؛ مسعودی،  على بن حسین ، مروج الذهب، ج ۲۱، ص ۵۴۱ و ۵۴۲؛ ابن اثیر جزری،  عزالدین، الکامل فی التاریخ، ج ۷، ص ۵۵ – ۵۶؛ ابن کثیر دمشقى، عماد الدین اسماعیل، البدایه و النهایه، ج ۵، ص ۳۲۸٫

[۴]. بلاذری، احمد بن یحیی، فتوح البلدان، ص ۴۵ – ۵۰٫




کلیدواژه ها: , ,



ثبت نظر


+ 5 = 13