دایره المعارف اسلام پدیا » بنی اسرائیل قومى بى تفاوت در برابر منکر
منوی اصلی

بنی اسرائیل قومى بى تفاوت در برابر منکر

تاریخ: ۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۳ در باب: بنی اسرائیل

از جمله اخلاق های نا پسند و صفات بد قوم بنی اسرائیل می توان به بی تفاوت بودن و سکوت آنها در مقابل زشت کاری ها و منکرات دیگران و هم کیشان خود، اشاره نمود.

خداوند در سوره مائده می فرماید: «آنها از اعمال زشتى که انجام مى ‏دادند، یکدیگر را نهى نمى ‏کردند؛ چه بدکارى انجام مى‏دادند!».[۱]

لغت تناهى در آیه شریفه ۷۹ سوره مائده دو معنا دارد:

۱٫ این که آن قوم یکدیگر را از منکر نهى نمى کردند.

۲٫ این که آن قوم از منکر سرپیچى نمى کردند و کارهاى زشت را بدون توجه به منع خداوند مرتکب مى شدند.

ابن عباس مى گوید: بنى اسرائیل سه دسته و سه فرقه بودند، فرقه اى در روز شنبه مرتکب معصیت مى شدند، و فرقه اى دیگر (فرقه دوم)، آنها را از این کار نهى مى کردند، ولى از معاشرت با آن ها خوددارى نمى کردند. فرقه اى دیگر (فرقه سوم) آنها را نهى کردند و از آنها جدا شدند که دو فرقه اول ملعون شمرده شدند؛ از این رو پیامبر اکرم (صلّی الله علیه و آله) فرمود: «امر به معروف و نهى از منکر کنید، دست نادان را بگیرید و او را به راه حق بیاورید وگرنه خداوند دل هاى شما را به هم مربوط مى سازد و همه شما را لعنت مى کند».[۲] از آیه شریفه استفاده مى شود که یکى از گناهان بزرگ این است که دیگران را نسبت به معصیت نهى نکنند و یا این که خود بدون توجه به نهى الهى گناهى را مرتکب شوند و اصطلاحا نسبت به گناه بى تفاوت شوند.

جمله آخر آیه قبل نیز این مطلب را تأکید مى‏کند و مى‏گوید: «… این اعلام تنفر و بیزارى به خاطر آن بود که آنها گناهکار و متجاوز بودند»؛[۳] به علاوه آنها به هیچ وجه مسئولیت اجتماعى براى خود قائل نبودند و یکدیگر را از کار خلاف نهى نمى‏کردند.

در تفسیر آیه ۷۹ سوره مائده حدیثى از امام صادق (علیه السلام) نقل شده است: «این دسته که خداوند از آنها مذمت کرده، هرگز در کارها و مجالس گناهکاران شرکت نداشتند، بلکه فقط هنگامى که آنها را ملاقات مى ‏کردند، در صورت آنان مى‏ خندیدند و با آنها مانوس بودند».[۴]


[۱]. کانُوا لا یَتَناهَوْنَ عَنْ مُنکَرٍ فَعَلُوهُ لَبِئْسَ ما کانُوا یَفْعَلُونَ، مائده، ۷۹٫

[۲]. طبرسى، فضل بن حسن، مجمع البیان فى تفسیر القرآن، تحقیق و مقدمه: بلاغی، محمد جواد، ج ۳، ص ۳۵۷٫

[۳]. مائده، ۷۸٫

[۴].  عن أبی عبد الله (ع): أما إنهم لم یکونوا یدخلون مداخلهم و لا یجلسون مجالسهم و لکن کانوا إذا لقوهم ضحکوا فی وجوههم و آنسوا بهم، عیاشى، محمد بن مسعود، کتاب التفسیر‏، محقق / مصحح: رسولى محلاتى، هاشم‏، ج ۱، ص ۳۳۵٫




کلیدواژه ها: ,



ثبت نظر


5 + 9 =