دایره المعارف اسلام پدیا » ‏سفر ذو القرنین به کوه های یأجوج و مأجوج
منوی اصلی

‏سفر ذو القرنین به کوه های یأجوج و مأجوج

تاریخ: ۲۳ فروردین ۱۳۹۳ در باب: ذو القرنین

ذوالقرنین بعد از مسافرت به نقطه پایانی  مشرق، دوباره حرکت کرد، سرزمین ها را طی کرد تا به تنگه ای در میان یک سد طبیعی طولانی رسید. این سد طبیعی، احتمالا کوه هایی بوده که همچون یک دیوار عظیم بین دو منطقه فاصله انداخته بودند و تنها راه ارتباطی بین آن دو منطقه، تنگه ای بیش نبوده است؛ تنگه ای که آن رشته کوه های طولانی را دو نیم کرده و تبدیل به دو دیوار می کرده است. ظاهرا کلمه «سدین؛ یعنی دو سد»[۱] در قرآن به همین معنا است:

«]باز[ از اسباب مهمّى ]که در اختیار داشت[ استفاده کرد؛[۲] همچنان راه خود را ادامه داد تا به میان دو کوه رسید و در کنار آن دو (کوه) قومى را یافت که هیچ سخنى را نمى‏فهمیدند ]و زبانشان مخصوص خودشان بود[»[۳] نزدیک آن تنگه، گروهی از مردم زندگی می کردند، این همان تنگه ای است که به درخواست مردم ساکن آن منطقه، سد ذو القرنین بر آن ساخته شد.

مردمی که نزدیک آن تنگه زندگی می کردند، از نظر درک و فهم، افراد بسیار ساده ای بودند.  علامه طباطبایی در توضیح آیه کریمه که می فرماید: «… و در کنار آن دو ]کوه[ قومى را یافت که هیچ سخنى را نمى‏فهمیدند ]و زبانشان مخصوص خودشان بود[!»[۴] چنین می گوید: «این جمله کنایه از سادگی و بساطت فهم آن مردم است و چه بسا گفته‏اند: کنایه از عجیب و غریب بودن لغت و زبان آنان است، که گویا از لغت ذو القرنین و مردمش بیگانه بوده‏ اند، ولى این قول، بعید است».[۵]

اما در عین حال که در این حد از فهم و سادگی بودند، با دیدن ذوالقرنین و شناخت توانایی های او، از وی درخواست ساختن سدی کردند و از پیشنهاد پرداخت دستمزد به ذوالقرنین، معلوم می شود که  دارای فهم اقتصادی بوده  و امکانات اقتصادی هم داشته اند.

همچنین از نظر نیروی کار، شناخت آهن و فلزها و توانایی و امکان بهره برداری از آن، در حد قابل قبولی بوده اند که جزئیات آن در ضمن داستان سد سازی معلوم آمده است.[۶]


[۱]. کهف، ۹۳٫

[۲]. همان، ۹۲٫

[۳]. همان، ۹۳٫

[۴]. همان.

[۵]. طباطبایی، سید محمد حسین، تفسیر المیزان، ترجمه: موسوى همدانى سید محمد باقر، ج ۱۳، ص ۵۰۳٫




کلیدواژه ها: ,



ثبت نظر


8 + 1 =