دایره المعارف اسلام پدیا » تعریف لغوی مباهله
منوی اصلی

تعریف لغوی مباهله

تاریخ: ۱۴ آذر ۱۳۹۲ در باب: مفهوم مباهله

«مباهله» از «البَهْل» گرفته شده است. بهل؛ به معنای لعن و نفرین می‌باشد و بهل الهی؛ به معنای لعن الهی است،[۱] لکن راغب اصفهانی معتقد است: «بهل» (بر وزن اهل)، به معناى رها کردن و قید و بند را از چیزى برداشتن است؛ به همین جهت هنگامى که حیوانى را به حال خود واگذارند تا نوزادش بتواند به آزادى شیر بنوشد، به او «باهل» مى‏گویند. همچنین «ابتهال» در دعا؛ به معناى تضرع و واگذارى کار به خدا است؛ مانند سخن خداوند که در آیه مباهله میفرماید: «ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْکاذِبِین»؛[۲] آنگاه مباهله کنیم و لعنت خدا را بر دروغگویان قرار دهیم». سپس در پایان می گوید: کسی که ابتهال را به لعن و دوری از خدا تعریف کرده، به این جهت است که رها کردن و واگذار کردن بنده به حال خود، این نتایج را به دنبال مى‏آورد.[۳]


[۱]. ابن منظور، محمد بن مکرم‏، لسان العرب، ج ۱۱، ص ۷۱٫

[۲]. آل عمران، ۶۱٫

[۳]. راغب اصفهانى، حسین بن محمد، المفردات فی غریب القرآن، تحقیق: صفوان عدنان، داود، ص ۱۴۹؛ «من فسّر الابتهال باللعن فلأجل أنّ الاسترسال فی هذا المکان لأجل اللعن».




کلیدواژه ها: , , , , ,



ثبت نظر


+ 5 = 13