دایره المعارف اسلام پدیا » تعریف اصطلاحی مباهله
منوی اصلی

تعریف اصطلاحی مباهله

تاریخ: ۱۴ آذر ۱۳۹۲ در باب: مفهوم مباهله

مباهله در اصطلاح؛ به معناى نفرین کردن دو نفر یا دو گروه نسبت به یک دیگر است؛ بدین ترتیب که، افرادى که دربارۀ یک مسئله مهمّ مذهبى با هم نزاع دارند، در یک‌جا جمع شوند و به درگاه خدا تضرع کنند و از او بخواهند که دروغگو را رسوا ساخته و مجازات کند.[۱] پس مورد تشریع مباهله مخصوص اختلافات و منازعات دینی و مذهبى است تا جایى که با گفت وگو حل نشود و کار به انکار و مکابره (بگو ‌مگو) بکشد.[۲] به بیان دیگر، مباهله؛ یعنى نفرین کردن یک دیگر تا هر کس بر باطل بوده مورد غضب الهى قرار گیرد و آن کس که بر حق است شناخته شود تا بدین گونه حق از باطل تشخیص داده شود.[۳] طبیعی است که طرفین مباهله، باید معتقد به پروردگار باشند تا بتوانند اقدام به چنین کاری نمایند؛ چون فردی که خداپرست نیست، نمی تواند از خداوند درخواستی داشته باشد.


[۱]. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج ‏۲، ص ۵۷۸٫ ‏

[۲]. کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافى، مترجم: کمره‏اى، محمد باقر، ج ‏۶، ص ۶۲۹٫‏

[۳]. مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، (مهدى موعود)، دوانى، على، ص ۶۳۶٫




کلیدواژه ها: , ,



ثبت نظر


3 + = 11