دایره المعارف اسلام پدیا » ‏دحو الارض در قرآن
منوی اصلی

‏دحو الارض در قرآن

تاریخ: ۰۸ مهر ۱۳۹۲ در باب: دحو الارض

دحو الارض حقیقتی قرآنی است که در قرآن کریم به اشاره شده است. خداوند در سوره نازعات می‌فرماید: «و زمین را بعد از آن گسترش داد».[۱]

بیشتر مفسران، در ذیل این آیه، مسئله دحوالارض را مطرح کرده‌اند.

بعضى از مفسران[۲] گفته‏اند: معنایش این است که زمین را با این حال بگسترد؛ برخى هم گفته‏ اند: کلمه «دحو» که فعل «دحیها» از آن مشتق است، به معناى «دحرجه»؛ یعنى غلتاندن است.[۳]

و در سوره شمس می فرماید: «سوگند به زمین و آن‌که آن را گسترش داد».[۴] پیرامون این آیه نیز تعدادی از مفسران گفته اند: در این‌جا گسترش و مسطّح بودن زمین و وسعت آن مورد نظر است، تا این که براى مردم ممکن باشد تصرّف بر آن.[۵]


[۱]. نازعات، ۳۰، «وَ الْأَرْضَ بَعْدَ ذلِکَ دَحاه».

[۲]. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فى تفسیر القرآن، مترجمان، محقق: ستوده، رضا، ج ۲۶، ص ۲۸۷٫

[۳]. موسوى همدانى، سید محمد باقر، ترجمه تفسیر المیزان، ج‏۲۰، ص ۳۰۸، ناشر: دفتر انتشارات اسلامى جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، چاپ پنجم، قم، ۱۳۷۴ ش.

[۴]. شمس، ۶٫

[۵]. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فى تفسیر القرآن، مترجمان، محقق: ستوده، رضا، ج ‏۲۷، ص ۱۱۵٫




کلیدواژه ها: ,



ثبت نظر


+ 4 = 10