دایره المعارف اسلام پدیا » حضور حضرت آدم (ع) در کربلا
منوی اصلی

حضور حضرت آدم (ع) در کربلا

تاریخ: ۱۸ مهر ۱۳۹۲ در باب: کربلا

حضرت آدم (ع) پس از ترک اولی و جریان هبوط، از بهشت، رانده و در مکّه معظّمه هبوط نموده است.

در روایات آمده که آن حضرت به خاطر آن ترک اولى، بسیار گریست و از گناه خود توبه کرد. همچنین مفارقت از همسرش حوّا نیز بر غصّه او افزوده بود؛ بنابراین ایشان بر روى زمین حرکت کرد و بیابان ها و دشت ها را زیر پا گذاشت، تا گذارش به سرزمین کربلاى پربلا افتاد، وقتی از کربلا گذر می نمود، بدون سبب غمگین شده سینه اش تنگ گردید و چون به محل شهادت امام حسین (ع) رسید، پایش لغزید و بر زمین افتاد و خون از پایش جاری شد.

سر به آسمان بلند کرد و عرض نمود: خداوندا! آیا گناهی از من صادر شد که مرا به آن معاقَب فرمودی؟ من همه زمین را گشتم و مثل این زمین به من بدی نرسید.

خداوند به او وحی نمود که ای آدم! گناه نکردی ولی فرزندت حسین (ع) در این مکان از روی ستم کشته می شود. خون تو به موافقت (جهت همدردی) خون او جاری شد.

آدم عرض کرد خدایا ِآیا (امام) حسین پیامبر است؟ خداوند فرمود: خیر ولی نوۀ پیامبر محمد است. عرض کرد: قاتل او کیست؟‌ وحی آمد: ‌قاتلش یزید، ملعون اهل آسمان ها و زمین است. آدم گفت: ‌ای جبرئیل، درباره قاتل آن حضرت چه کنم؟‌

گفت: او را لعن کن. پس آدم چهار بار او را لعن کرد و به سوی عرفات روانه شد، پس در آن جا حوا را یافت.[۱]


[۱]. مجلسی، محمد باقر، بحارالانوار، ج ۴۴، ص ۲۴۲، ح ۳۷٫




کلیدواژه ها: ,



ثبت نظر


+ 8 = 17