دایره المعارف اسلام پدیا » امام حسین (علیه السلام) در عصر یزید
منوی اصلی

امام حسین (علیه السلام) در عصر یزید

تاریخ: ۳۰ شهریور ۱۳۹۲ در باب: امام حسین (ع)

بـا آغاز سلطنت یزید، آن حضرت، علاوه بر بدعت‌ها و مفاسد زمان معاویه و از بین رفتن موانع قیام، با بدعت بسیار بزرگى روبه رو بـود و آن حـکـومـت فرد فاسق و فاجرى مثل یزید بود که به هیچ وجه صلاحیت و شایستگى براى خلافت اسلامى نداشت. یزید علناً شراب مى خورد و میمون بازى می‌کرد؛ لذا امام حسین (علیه السلام) در شـرایط خاصّى قرار گرفت. از طرفى مجبور شده بود با یک فرد فاسد بى بند و بار بـه‌عـنـوان خلیفه پیامبر (صلّی الله علیه و آله)، بیعت کند و از طرفى دیگر فساد در دستگاه اموى، به اوج رسیده و نظام ارزشـى جامعه را مبدّل ساخته و آن‌ها را به‌سنت‌ها و باورهاى جاهلى نزدیک کرده بود. از طرف دیـگـر عـدّه‌اى از مردم عراق براى بیعت با آن حضرت اعلام آمادگى کرده بودند. به همین دلیل آن حضرت موضع جدیدى اتخاذ نمود و با تمام هستى علیه خاندان فاسد اموى قیام کرد.

امام حسین (علیه السلام) در پاسخ مروان که از او براى یزید بیعت مى‌خواست فرمود: «… با اسلام باید وداع نـمـود؛ زیـرا امـّت گـرفـتـار رهـبـرى مـانـنـد یـزیـد شـده اسـت …، از جـدّم رسول خدا (صلّی الله علیه و آله) شنیدم که فرمود: خلافت بر آل ابوسفیان حرام است».[۱]

همچنین هنگام حرکت از مدینه، در وصیت‌نامه خویش بـه مـهـم‌تـریـن عـلّت قیام خود؛ که همانا امر به معروف و نهى از منکر و مبارزه با مفاسد وسیع و نابسامانى‌هاى فراوان اجتماعى و دینى بود تصریح فرمود: «… (من) بـراى امر به معروف و نهى از منکر قیام کردم و به راه و رسم جدّ و پدرم على بن ابى طالب (علیهما السلام) حرکت مى‌کنم .[۲]

امام حسین (ع) در یکى از منازل بین راه و در راه حرکت به طرف کوفه در مورد خط سیر سیاسی و اهداف قیام خود فرمود: «اى مـردم ! پـیـامـبـر خـدا (صلّی الله علیه و آله و سلّم) فـرمـود: هـر مـسلمانى با سلطانى زورگو مواجه گردد که حرام خدا را حـلال نـمـوده پـیمان الهى را در هم شکند، با قانون پیامبر مخالفت کند و در میان بندگان خدا راه گـنـاه و مـعـصـیـت و عـدوان و دشـمـنـى را تـرویـج نـمـایـد، ولى او در مقابل چنین سلطانى، با عمل و یا با گفتار اظهار مخالفت ننماید، بر خداوند است که این فرد را به محلّ همان طغیان‌گر در آتش جهنّم داخل کند.

اى مردم ! آگاه باشید اینان؛ (بنى امیّه) اطاعت خدا را ترک و پیروى از شیطان را بر خود فرض نـمـوده انـد، فـسـاد را تـرویـج و حـدود الهـى را تـعـطـیـل نـمـوده و حـلال و حـرام خـداوند را تغییر داده اند و من به هدایت و رهبرى جامعه مسلمانان و قیام بر ضد این همه فساد و مفسدان که دین جدّم را تغییر داده اند از دیگران شایسته ترم».[۳]


[۱]. ‏مجلسى، محمد باقر‏، بحار الأنوار، ج ۴۴، ص ۳۲۵٫ ‏

[۲]. ابن شهر آشوب مازندرانى، محمد بن على‏، مناقب آل أبی طالب (علیهم السلام)، ج ۴، ص ۸۹٫

[۳]. شوشتری (تستری)، قاضى نور الله، إحقاق الحق و إزهاق الباطل‏، ج ۱۱، ص ۶۰۳٫




کلیدواژه ها: , ,



ثبت نظر


9 + = 15