دایره المعارف اسلام پدیا » سیمای شکوهمند امام حسن (علیه السلام)
منوی اصلی

سیمای شکوهمند امام حسن (علیه السلام)

تاریخ: ۰۱ مرداد ۱۳۹۲ در باب: امام حسن مجتبی (ع)

امام مجتبی (علیه السلام) شباهت بسیاری به رسول خدا (صلی الله علیه و آله) داشت. شاید در همان روزهای آغازین حیات مبارکش بود که پیامبر خاتم (صلی الله علیه و آله) با نظاره به جمال و کمال او فرمود: «تو از لحاظ آفرینش و خوی (صورت و سیرت) مانند من هستی».[۱]

این سخن می تواند بیانگر لیاقت، شایستگی و تربیت صحیح امام مجتبی (علیه السلام) باشد. شخصیت ممتازی که بعدها می بایست برای احراز منصب الهی «امامت» ـ که همان وراثت و خلافت پیامبر اکرم و جانشینی وصی او است ـ برگزیده شود.

ابن صبّاغ مالکی در کتاب «الفصول المهمّه» چهره شکوهمند امام مجتبی (علیه السلام) را این گونه به تصویر کشیده است:

«امام ابومحمد الحسن بن علی، رنگی سپید آمیخته با سرخی داشت. دیدگانش درشت و سیاه، گونه هایش هموار، موی وسط سینه اش نازک، موی ریشش انبوه، پشت گوشش پرمُو، بینی اش کشیده و برّاق همچون شمشیری از نقره، مفاصلش درشت و شانه هایش از یک دیگر دور، بود.

انسانی متوسّط القامه و ملیح بود. نیکوترین صورت را داشت. با رنگ سیاه خضاب می کرد. مویش پرچین و کوتاه و قامتش رسا بود».[۲] [۳]


[۱]. ابن شهر آشوب مازندرانی، مناقب آل أبی طالب علیهم السلام، ج ۴، ص ۲۱٫

[۲]. ابن صباغ المالکی، الفصول المهمه،ج‏۲،ص۶۹۶٫

[۳]. میرحسینی، سید علی نقی، مجله فرهنگ کوثر، شماره ۵۵٫




کلیدواژه ها: ,



ثبت نظر


7 + 6 =