دایره المعارف اسلام پدیا » کفالت و حمایت حضرت ابوطالب (علیه السلام) از پیامبر اسلام (صلّی الله علیه و آله)
منوی اصلی

کفالت و حمایت حضرت ابوطالب (علیه السلام) از پیامبر اسلام (صلّی الله علیه و آله)

تاریخ: ۰۵ تیر ۱۳۹۲ در باب: ابوطالب بن عبدالمطلب

حضرت ابوطالب (علیه السلام) پس از درگذشت عبدالمطلب، بنا بر وصیت پدر، کفالت و سرپرستی حضرت محمد (صلی الله علیه و آله) را که هشت ساله بود، بر عهده گرفت و تا هنگام وفاتش؛ سال دهم بعثت، ۴۲ سال تمام، پروانه وار به گرد شمع وجود او گشت و در تمام حالات، در سفر و حضر، از او حراست و حفاظت کامل نمود.[۱]

مجاهد از ابن عبّاس نقل کرده است که گروهى از افراد کاردان و باتجربه قبیله مذحج وقتى که قدم‌هاى مبارک پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) را دیدند، ]به عبد المطّلب‏[، گفتند: اى بزرگ حجاز! از این پسر مواظبت کن که ما تا کنون قدمى را شبیه‏تر از قدم‌هاى او به آن قدمى که در مقام ]ابراهیم علیه السلام[ است ندیده‏ایم!. عبد المطّلب با شنیدن این سخن رو به ابو طالب کرد و فرمود: گوش کن، ببین اینها چه مى‏گویند! به راستى که براى این پسرم ملک و سلطنتى است!. از آن پس ابوطالب یارى و کفالت رسول خدا (صلی الله علیه و آله) را به بهترین وجه بر عهده گرفت، همیشه همراه او بود و از او جدا نمى‏شد و آن حضرت را بسیار دوست مى‏داشت و بر فرزندان خویش مقدّم مى‏داشت و تا او را در کنار خویش نمى‏خوابانید، خود نمى‏خوابید و همواره مى‏گفت: تو پُر عقل، خوش طبع و خوش سیمایى!.[۲]

وی هنگامی که پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) از همه سو هدف تیرهای زهرآگین مشرکان مکه بود، مردانه از آن حضرت حمایت کرد و بدین وسیله در گسترش اسلام و تقویت مسلمانان نقش مهمی ایفا نمود و در راه هدف مقدس پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) که نشر آیین یکتاپرستی و ریشه‌کن کردن شرک و بت پرستی بود، از هیچ کوششی دریغ ننمود، حتی به مدت سه سال در کنار پیامبر (صلی الله علیه و آله) و سایر بنی هاشم در «شعب ابی‌طالب»، -که درّه ای خشک و سوزان بود- به سر برد.[۳]

ابن ابی الحدید، مورخ و دانشمند معروف اهل سنت، در ضمن شرح فداکاری‏های حضرت ابوطالب، می‏گوید: «یک نفر از علمای شیعه درباره ایمان ابوطالب کتابی نوشت و نزد من آورد که من بر آن تقریظ بنویسم. من به جای تقریظ، این اشعار را که شماره آنها به هفت بیت می‏رسد، در پشت کتابش نوشتم، که مضمون بخشی از آنها چنین است: «اگر ابوطالب و فرزندش علی (علیه‏السلام) نبودند، هرگز اسلام قد راست نمی‏کرد؛ پدر در مکه از آن حمایت کرد و فرزند در یثرب (مدینه)، جانش را نثار کرد».[۴]



[۱]. ر.ک: ابن الجوزى، تذکره الخواص، ص ۱۸٫

[۲]. همان.

[۳]. ر.ک: امین عاملى، سید محسن، أعیان الشیعه، ج ‏۱، ص ۲۳۵؛ ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج ‏۱۴، ص ۶۵٫

[۴]. شرح نهج البلاغه، ج ۱۴، ص ۸۴٫




کلیدواژه ها: , ,



ثبت نظر


7 + = 14