دایره المعارف اسلام پدیا » علّت ناقصه
منوی اصلی

علّت ناقصه

تاریخ: ۲۳ اردیبهشت ۱۳۹۲ در باب: فلسفه

یک قسم از انواع علت، علت ناقصه است. علت ناقصه آن است‌که از عدم آن، عدم معلول لازم می‌آید؛ یعنی  از عدم وجود علت ناقصه، معلول ممتنع خواهد بود؛ به این معناکه از وجود آن، وجود معلول لازم نمی آید. به عبارت دیگر، علت ناقصه به گونه اى است که هر چند معلول بدون آن، تحقّق نمى یابد، ولى خود آن هم به تنهایى براى وجود معلول، کفایت نمى کند و باید یک یا چند چیز دیگر (بقیه علّت های ناقصه) بر آن افزوده شوند تا وجود معلول، ضرورت یابد. در این صورت آن را «علّت ناقصه» مى گویند. تفاوت میان علت تامه و ناقصه در همین است که علت ناقصه برای تحقق معلول لازم است، ولی کافی نیست، اما علت تامه برای تحقق معلول لازم  و کافی است.[۱]



[۱]. ملا صدرا، الحکمه المتعالیه فی الاسفار العقلیه الاربعه، ج ۲، ص ۱۲۷؛ طباطبایی، سید محمد حسین، نهایه الحکمه، ص ۱۵۸؛ مصباح یزدی، محمد تقی، آموزش فلسفه، ج ۲، ص ۱۸٫




کلیدواژه ها:



ثبت نظر


5 + 1 =