دایره المعارف اسلام پدیا » اصالت وجود در فلسفه
منوی اصلی

اصالت وجود در فلسفه

تاریخ: ۲۸ اسفند ۱۳۹۱ در باب: فلسفه

روشن است که در عالم خارج هر موجودی بیش از یک واقعیّت ندارد و این ذهن است که دو مفهوم وجود و ماهیت را از آن برداشت می کند. به عنوان مثال یک انسان یا یک درخت، دارای دو بخش خارجی نیست که اسم یکی را وجود و دیگری را ماهیت بگذاریم، امّا در تحلیل ذهنی می بینیم که ماهیت و ویژگی های هر شیئی با اصل وجود و بودنش متفاوت است.

چگونگی و ماهیت شخص یا درخت به گونه ای که در خارج هست، به ذهن می آید، لیکن هستی آن در خارج و ذهن کاملاً متفاوت است و آثاری که بر آتش یا درخت خارجی حمل می شود، بر ادراک آنها مترتّب نمی شود. بنابراین مشخص می شود که وجود و ماهیت، یا به تعبیر دیگر هستی و چیستی، دو مسئله جدا از یک دیگر هستند و اگر وجود نباشد، هیچ ماهیتی از مخلوقات تحقّق پیدا نخواهد کرد و این وجود است که ماهیت درخت یا انسان را از مرحله عدم به قلمرو ظهور می رساند و گرنه خودِ ماهیت اشیاء هیچ تعلّق خارجی به بودن یا نبودن ندارد. پس همین که شیئ ای با وجود محقّق شود و با برداشتن وجود از بین برود، گویای این است که ماهیتش غیر اصیل است.[۱]


[۱]. طباطبایی، سید محمد حسین، نهایه الحکمه، ص ۹ و ۱۰٫




کلیدواژه ها:



ثبت نظر


9 + 9 =