دایره المعارف اسلام پدیا » فلسفه بنای کعبه
منوی اصلی

فلسفه بنای کعبه

تاریخ: ۲۲ آذر ۱۳۹۱ در باب: کعبه (خانه خدا)

بر اساس آیات قرآن، همچنین اسناد تاریخى، مکه نمادى از برکات الهى، هدایت بشر[۱]و محل اجتماع[۲] براى عبودیت حضرت حق، تلقى شده است. خداوند متعال با افاضۀ خیر فراوان دنیوى بر این مکان که قبل از آن خشک و لم ‏یزرع بود، رزّاقیت خود را به عرصه نمایش درآورد[۳] و با ارائۀ این حقیقت که آن جا محلى است براى وصول به مقام قرب الهى، چگونگى سلوک بندگى را، براى هدایت جهانیان به تصویر کشید. چنان که با مقرر نمودن یک سلسله اعمال تشریعى در ایام خاص، کیفیت سیر عبودى را به انسان‏ها خاطرنشان مى‏سازد که آدمى باید از نفس خویش هجرت کرده، با پاک­سازى خود از هرگونه آلودگى، تعلّق، رنگ و هیئت غیرخدایى، با اخلاص، اقبال و توبۀ خاص، به مقام قرب ربوبى بار یابد. علاوه بر آن، خانه خود را نشانگر مقام ابراهیم (ع)، حرم امن و حج توانمندان تلقى فرمود که هر یک نشان دهنده عظمت مقام حضرت حق هستند. به واقع چه نشانى گویاتر و رساتر از این که هر سال میلیون­ها نفر در این مکان مجتمع گشته و با انجام مناسک و اعمال ویژه، عبودیت خویش را در برابر خداوند به نمایش گذارده، که این خود براى دیگر مردمان، بیدارگر و تحول ‏آفرین است.

خداوند، دستور ساخت این خانه را صادر فرمود تا به عنوان قبله در نماز، در هنگام قربانی­کردن و در مواجهۀ اموات و …، یادآور خویش به مردم باشد. علاوه بر آن که همه دل‏هاى متفرق را به یک سو جمع نموده است تا روح توحید و یکى بودن را در آنها بپروراند و به واسطۀ آن، دین خود را زنده و پایدار سازد.

پس هدف از برپایى چنین مکان شریفى چیزى نیست جز قراردادن نماد و نشانى از مسائل معنوى و فرامادى.

قرآن کریم به اهداف ساخت این بنا و سابقۀ آن اشاره دارد، آن­جا که فرمود: “اولین خانه­ای که در جهت تأمین منافع مردم، بنا شده، همان است که در سرزمین مکه است. خانه ای که برای جهانیان سبب برکت (افزونی نعمت­ها) و موجب هدایت است”[۴].[۵]


[۱]. إِنَّ أَوَّلَ بَیْتٍ وُضِعَ لِلنَّاسِ لَلَّذی بِبَکَّهَ مُبارَکاً وَ هُدىً لِلْعالَمینَ، آل عمران، ۹۶٫

[۲]. وَ إِذْ جَعَلْنَا الْبَیْتَ مَثابَهً لِلنَّاسِ وَ أَمْناً، بقره، ۱۲۵٫

[۳]. ابراهیم، ۳۷٫

[۴]. آل عمران،‌ ۹۶٫




کلیدواژه ها: , ,



ثبت نظر


5 + = 11