دایره المعارف اسلام پدیا » محدودۀ حجاب در قرآن
منوی اصلی

محدودۀ حجاب در قرآن

تاریخ: ۲۵ اسفند ۱۳۹۰ در باب: حجاب زن

پیرامون محدودۀ حجاب، بسیاری بر این باور هستند که صورت و دست ها از مچ به پایین (وجه و کفین) از حکم حجاب استثنا شده اند و در آیه حجاب هم قراینى بر این استثنا وجود دارد؛ از جمله: «… و زینت های خود را جز آن مقدار که پیدا است، آشکار نکنند…».[۱]

استثنای زینت ظاهر در آیۀ فوق، خواه به معناى محل زینت باشد یا خود زینت، دلیل روشنى است بر این که پوشاندن صورت و کفین لازم نیست.

آنچه در این آیه محل دقّت و مورد نظر است جمله «وَ لْیَضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلى‏ جُیُوبِهِنَّ» است. راغب در مفردات می گوید: اصل خمر به معنای پوشانیدن شیء است و به آن­چه با آن چیزی را می پوشانند، خمار می­گویند، ولی در عرف، خمار مخصوص شده به آن­چه زن سر خود را با آن می پوشاند.[۲] گفته اند وقت نزول آیه، زنان، اطراف چارقد و روسری را جمع کرده، به پشت سر می انداختند و سینه هایشان آشکار می شد.[۳]

بنابراین، معنای آیه این می شود که زنان باید روسری خود را بر روی سینه و گریبان خود قرار دهند، تا گردن و سینه با آن پوشانده شود.

مفهوم دستور آیۀ فوق در مورد انداختن گوشۀ مقنعه [و روسری] به روى گریبان، که منظور، پوشانیدن تمام سر و گردن و سینه است و سخنى از پوشانیدن صورت در آن نیست، قرینۀ دیگرى بر این مدعا است. شواهد تاریخى نیز نشان مى دهد که نقاب زدن بر صورت در صدر اسلام جنبۀ عمومى نداشته است.[۴]



[۱]. نور، ۳۱٫

[۲]. راغب اصفهانی، مفردات الفاظ قرآن، واژه خمر.

 [۳]. قرشی، سید علی اکبر، قاموس قرآن، ج ۲، واژه حجب.

[۴]. تفسیر نمونه، ج ۱۴، ص ۴۵۰ و ۴۵۱٫




کلیدواژه ها: , ,



ثبت نظر


+ 9 = 18