دایره المعارف اسلام پدیا » فصاحت و بلاغت حضرت زینب (س)
منوی اصلی

فصاحت و بلاغت حضرت زینب (س)

تاریخ: ۱۴ اسفند ۱۳۹۰ در باب: زینب کبری (س)

هر خطیبی بخواهد فصیح و بلیغ سخن بگوید، علاوه بر استعداد ذاتی، باید بارها تمرین کند، همچنین در حین خطابه لازم است از نظر روانی و جسمانی کاملا آماده باشد تا بتواند خطبه ای فصیح و بلیغ ادا کند و شنوندگان نیز باید با او هماهنگ باشند. در غیر این صورت یارای سخن گفتن نخواهد داشت تا چه رسد به این که بخواهد فصیح و بلیغ بگوید.

حضرت زینب (س) بدون آن که دوره دیده و یا تمرین خطابه کرده باشد، در حال تشنگی، گرسنگی، خستگی اسارت و از نظر روانی داغ دار و آواره، خطبه ای می خواند که همه را تحت تأثیر قرار می دهد، وی در بخشی از آن خطبه می­فرماید: «ای مردم کوفه! ای نیرنگ بازان و بی وفایان . . .».[۱] سخنان زینب (س) چنان بود که وجدان خفته مردم را بیدار کرد و صدای گریه از زن و مرد و پیر و جوان و خردسال بلند شد.[۲]

خزیم اسدی می گوید: متوجه زینب شدم، به خدا سوگند زنی را که سر تا پا شرم و حیا باشد، سخنران تر از او ندیدم، گویی زینب از زبان علی (ع) سخن می­گفت.[۳]

و همو می گوید: پیر مردی را در کنار خود دیدم که بر اثر گریه محاسنش غرق اشک شده بود و می گفت: پدر و مادرم فدای شما باد، پیرمردان شما بهترین پیرمردها، جوانان شما برترین جوان ها و زنان شما نیکوترین زنان هستند. نسل شما بهترین نسلی است که نه خوار می گردد و نه شکست می پذیرد.[۴]



[۱]. طبرسى، احمد بن على، الإحتجاج على أهل اللجاج‏، ج ‏۲، ص ۳۰۳، مرتضى‏، چاپ اوّل‏، مشهد، ۱۴۰۳ق‏.

[۳]. مجلسی، محمد باقر، بحار الأنوار، ج ۴۵، ص ۱۰۸، دار إحیاء التراث العربی‏، چاپ دوم، بیروت، ۱۴۰۳ق‏.

[۴]. همان، ص ۱۱۰٫




کلیدواژه ها: , ,



ثبت نظر


2 + = 3