دایره المعارف اسلام پدیا » نماز و روزه حائض در روایت
منوی اصلی

نماز و روزه حائض در روایت

تاریخ: ۱۱ بهمن ۱۳۹۰ در باب: حیض

اگر چه احکام الاهی دارای مصالح و حکمت هایی است که به آن دلیل، تشریع شده است، امّا فلسفۀ بسیاری از احکام الاهی برای ما مخفی است. نماز نخواندن و روزه نگرفتن زنان در ایام حیض و عادت ماهیانه، از جمله همین احکام می باشد.[۱]

دربارۀ فلسفۀ عدم قضای نمازها و وجوب قضای روزه های قضا شده از زن حائض، درمناظره ای که بین امام صادق (ع) و ابوحنیفه در روایات ما آمده است، به نکتۀ مهمی در این باب اشاره شده است. ایشان با تأکید بر این که علت و فلسفۀ احکام با مقایسه و قیاس به دست نمی آید،[۲] به ابوحنیفه می فرماید: ای أبو حنیفه نماز أفضل است یا روزه؟ أبو حنیفه گفت: بلکه نماز أفضل است. حضرت امام صادق (ع) فرمود: بنا بر قیاسی که تو انجام می دهی، بایستى بر حائض قضاى نمازهای روزهای حیض که از او فوت شده لازم باشد و قضای روزه لازم نباشد، با این که پیامبر (ص) قضای نماز را ساقط گردانید و أمر به قضای روزه نمود.[۳] از این روایات به خوبی فهمیده می شود که در چنین مواردی نمی شود با فلسفه بافی و خلق حکمت هایی که از قیاس و مانند آن سرچشمه می گیرد دربارۀ احکام الاهی سخن گفت.

بنابراین؛ بر طبق روایات و اجماع فقهاء،[۴] زنان در ایام حیض نباید نماز اقامه کنند و روزه بگیرند.



[۱] نک: فلسفۀ احکام. (کتاب نامه تکمیل شود)

[۲]. نک: کلینی، کافی، ج۱، ص ۵۶٫

[۳]. طبرسی، احتجاج، غفاری مازندرانی،  ج ‏۳، ص ۳۴۵، ناشر مرتضوی، تهران.

[۴]. نراقی، محمد مهدی، معتمد الشیعه فی أحکام الشریعه، ص ۳۰۰، (نرم افزار جامع فقه اهل بیت).




کلیدواژه ها: , , , ,



ثبت نظر


+ 2 = 11