دایره المعارف اسلام پدیا » حرزها و نقش انگشتری امام هادی (ع)
منوی اصلی

حرزها و نقش انگشتری امام هادی (ع)

تاریخ: ۲۷ بهمن ۱۳۹۰ در باب: امام علی النقی (ع)

در بین ائمه اطهار (ع)، رسم بر این بوده که هم دارای حرز[۱] بوده و  هم برای انگشتری خود، نقش خاص داشته اند.

حرزهاى حضرت امام على النقى (ع):‏

الف: عبد العظیم بن عبد اللَّه حسنى نقل نموده که امام جواد (ع)، حرزی را براى فرزند خود، امام هادی (ع) نوشتند در حالی که ایشان، طفل در گهواره بودند و آن حضرت فرزندشان را به این حرز پناه مى‏دادند. آن حرز این است: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّهَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِیِّ الْعَظِیمِ اللَّهُمَّ رَبَّ الْمَلَائِکَهِ وَ الرُّوحِ وَ النَّبِیِّینَ وَ الْمُرْسَلِینَ وَ قَاهِرَ مَنْ فِی السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرَضِینَ وَ خَالِقَ کُلِّ شَیْ‏ءٍ وَ مَالِکَهُ کُفَّ عَنَّا بَأْسَ أَعْدَائِنَا وَ مَنْ أَرَادَ بِنَا سُوءاً مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ وَ أَعْمِ أَبْصَارَهُمْ وَ قُلُوبَهُمْ وَ اجْعَلْ بَیْنَنَا وَ بَیْنَهُمْ حِجَاباً وَ حَرَساً وَ مَدْفَعاً إِنَّکَ رَبُّنَا لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّهَ لَنَا إِلَّا بِاللَّهِ عَلَیْهِ تَوَکَّلْنَا وَ إِلَیْهِ أَنَبْنَا وَ إِلَیْهِ الْمَصِیرُ- رَبَّنا لا تَجْعَلْنا فِتْنَهً لِلَّذِینَ کَفَرُوا وَ اغْفِرْ لَنا رَبَّنا إِنَّکَ أَنْتَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ رَبَّنَا عَافِنَا مِنْ کُلِّ سُوءٍ وَ مِنْ شَرِّ کُلِّ دَابَّهٍ أَنْتَ آخِذٌ بِناصِیَتِها وَ مِنْ شَرِّ مَا یَسْکُنُ فِی اللَّیْلِ وَ النَّهَارِ وَ مِنْ شَرِّ کُلِّ سُوءٍ وَ مِنْ شَرِّ کُلِّ ذِی شَرٍّ رَبَّ الْعَالَمِینَ وَ إِلَهَ الْمُرْسَلِینَ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ أَجْمَعِینَ وَ أَوْلِیَائِکَ وَ خُصَّ مُحَمَّداً وَ آلَهُ أَجْمَعِینَ بِأَتَمِّ ذَلِکَ وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّهَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِیِّ الْعَظِیمِ بِسْمِ اللَّهِ وَ بِاللَّهِ أُومِنُ بِاللَّهِ وَ بِاللَّهِ أَعُوذُ وَ بِاللَّهِ أَعْتَصِمُ وَ بِاللَّهِ أَسْتَجِیرُ وَ بِعِزَّهِ اللَّهِ وَ مَنْعَتِهِ أَمْتَنِعُ مِنْ شَیَاطِینِ الْإِنْسِ وَ الْجِنِّ وَ مِنْ رَجِلِهِمْ وَ خَیْلِهِمْ وَ رَکْضِهِمْ وَ عَطْفِهِمْ وَ رَجْعَتِهِمْ وَ کَیْدِهِمْ وَ شَرِّهِمْ وَ شَرِّ مَا یَأْتُونَ بِهِ تَحْتَ اللَّیْلِ وَ تَحْتَ النَّهَارِ مِنَ الْبُعْدِ وَ الْقُرْبِ وَ مِنْ شَرِّ الْغَائِبِ وَ الْحَاضِرِ و الشَّاهِدِ وَ الزَّائِرِ أَحْیَاءً وَ أَمْوَاتاً أَعْمَى وَ بَصِیراً وَ مِنْ شَرِّ الْعَامَّهِ وَ الْخَاصَّهِ وَ مِنْ شَرِّ نَفْسٍ وَ وَسْوَسَتِهَا وَ مِنْ شَرِّ الدَّنَاهِشِ وَ الْحِسِّ وَ اللَّمْسِ وَ اللُّبْسِ وَ مِنْ عَیْنِ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ وَ بِالاسْمِ الَّذِی اهْتَزَّ بِهِ عَرْشُ بِلْقِیسَ وَ أُعِیذُ دِینِی وَ نَفْسِی وَ جَمِیعَ مَا تَحُوطُهُ عِنَایَتِی مِنْ شَرِّ کُلِّ صُورَهٍ وَ خَیَالٍ أَوْ بَیَاضٍ أَوْ سَوَادٍ أَوْ تِمْثَالٍ أَوْ مُعَاهَدٍ أَوْ غَیْرِ مُعَاهَدٍ مِمَّنْ یَسْکُنُ الْهَوَاءَ وَ السَّحَابَ وَ الظُّلُمَاتِ وَ النُّورَ وَ الظِّلَّ وَ الْحَرُورَ وَ الْبَرَّ وَ الْبُحُورَ وَ السَّهْلَ وَ الْوُعُورَ وَ الْخَرَابَ وَ الْعُمْرَانَ وَ الْآکَامَ وَ الْآجَامَ وَ الغِیَاضَ وَ الْکَنَائِسَ وَ النَّوَاوِیسَ وَ الْفَلَوَاتِ وَ الْجَبَّانَاتِ وَ مِنْ شَرِّ الصَّادِرِینَ وَ الْوَارِدِینَ مِمَّنْ یَبْدُو بِاللَّیْلِ وَ یَنْتَشِرُ بِالنَّهَارِ وَ بِالْعَشِیِّ وَ الْإِبْکَارِ وَ الْغُدُوِّ وَ الْآصَالِ وَ الْمُرِیبِینَ وَ الْأَسَامِرَهِ وَ الْأَفَاثِرَهِ [الْأَفَاتِرَهِ] وَ الْفَرَاعِنَهِ وَ الْأَبَالِسَهِ وَ مِنْ جُنُودِهِمْ وَ أَزْوَاجِهِمْ وَ عَشَائِرِهِمْ وَ قَبَائِلِهِمْ وَ مِنْ هَمْزِهِمْ وَ لَمْزِهِمْ وَ نَفْثِهِمْ وَ وِقَاعِهِمْ وَ أَخْذِهِمْ وَ سِحْرِهِمْ وَ ضَرْبِهِمْ وَ عَبَثِهِمْ وَ لَمْحِهِمْ وَ احْتِیَالِهِمْ وَ اخْتِلَافِهِمْ- وَ مِنْ شَرِّ کُلِّ ذِی شَرٍّ مِنَ السَّحَرَهِ وَ الْغِیلَانِ وَ أُمِّ الصِّبْیَانِ وَ مَا وَلَدُوا وَ مَا وَرَدُوا وَ مِنْ شَرِّ کُلِّ ذِی شَرٍّ دَاخِلٍ وَ خَارِجٍ وَ عَارِضٍ وَ مُتَعَرِّضٍ وَ سَاکِنٍ وَ مُتَحَرِّکٍ وَ ضَرَبَانِ عِرْقٍ وَ صُدَاعٍ وَ شَقِیقَهٍ وَ أُمِّ مِلْدَمٍ وَ الْحُمَّى وَ الْمُثَلَّثَهِ وَ الرِّبْعِ وَ الْغِبِّ وَ النَّافِضَهِ وَ الصَّالِبَهِ وَ الدَّاخِلَهِ وَ الْخَارِجَهِ وَ مِنْ شَرِّ کُلِّ دَابَّهٍ أَنْتَ آخِذٌ بِناصِیَتِها إِنَّکَ عَلَى صِرَاطٍ مُسْتَقِیمٍ وَ صَلَّى اللَّهُ عَلَى نَبِیِّهِ مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّاهِرِینَ‏».[۲]

ب: حرزى دیگر برای امام على النقىّ (ع): «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ یَا عَزِیزَ الْعِزِّ فِی عِزِّهِ مَا أَعَزَّ عَزِیزَ الْعِزِّ فِی عِزِّهِ یَا عَزِیزُ أَعِزَّنِی بِعِزِّکَ وَ أَیِّدْنِی بِنَصْرِکَ وَ ادْفَعْ عَنِّی هَمَزَاتِ الشَّیَاطِینِ وَ ادْفَعْ عَنِّی بِدَفْعِکَ وَ امْنَعْ عَنِّی بِصُنْعِکَ وَ اجْعَلْنِی مِنْ خِیَارِ خَلْقِکَ یَا وَاحِدُ یَا أَحَدُ یَا فَرْدُ یَا صَمَد».[۳]

نقش انگشترى امام هادی (ع):

نقش انگشترى آن حضرت، این عبارت بوده است: «اللَّه ربى و هو عصمتى من خلقه؛ خداوند متعال، پروردگار من و مایۀ حفظ من از (شرور) خلقش است».[۴] در بحار الأنوار به نقل از مصباح کفعمی، نقش انگشتری آن حضرت:‏ «حفظ العهود من اخلاق المعبود؛ حفظ عهد و پیمان ها از اخلاق خداوند سبحان است»، معرفی شده است.[۵] پس آن حضرت، دو نقش انگشترى داشته و این دو با یکدیگر منافاتی ندارند.


[۱]. «حرز»، نوشته‌اى است که در بردارندۀ اذکارى خاص براى دفع آفات و بلاها است و به آن «تعویذ» نیز گویند، «جمعى از پژوهشگران زیر نظر هاشمى شاهرودى، سید محمود، ‌فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم السلام‌، محقق: محققان مؤسسه دائره المعارف فقه اسلامى‌، ج‌۳، ص ۲۸۲، مؤسسه دائره المعارف فقه اسلامى بر مذهب اهل بیت علیهم السلام‌، چاپ اول، قم، ۱۴۲۶ق».‌

[۲]. ابتدا مى‏کنم به نام خداى بخشنده مهربان. نیست حرکتى و نه قوّتى مگر به خداى بلند مرتبه بزرگ. خداوندا، اى پروردگار فرشتگان و روح و پیغمبران و رسولان و اى غلبه‏کننده بر کسى که در آسمان‏ها و زمین‏ها باشد، و اى موجود کننده هر چیز و صاحب او، بازدار از من [از ما]، بدى دشمنان ما را و بدى کسى را که به ما اراده بدی نموده باشد، از جنّ و انس، و کور کن چشم‏هاى ایشان و دل‏هاى ایشان را و میان ما و ایشان پرده پوشیده شده و حافظ و محل دفعى قرار ده، به درستى که تو پروردگار مایى. نیست حرکتى و نه توانایى از براى ما مگر به  خدا، بر او اعتماد نموده‏ایم و به سوى او رجوع مى‏نماییم و بازگشت به سوى او است. اى پروردگار ما! ما را وسیلۀ امتحان براى آن جماعتى که کافرند قرار مده، و ما را بیامرز، اى پروردگار ما، به درستى که تو غلبه‏کننده و داناى به حکمتى. اى پروردگار ما، ما را از هر بدى و از شرّ هر جنبنده‏اى که تو موی پیشانی او را گرفته‏اى (یعنی زمام امور او به دست تو است) -به درستى که پروردگار من بر راه راست است‏- و از شرّ چیزى که قرار گیرد در شب و در روز و از شرّ هر بدى و از شرّ هر صاحب شرّى نجات ده. اى پروردگار همه عالم و خداوند همه پیغمبران، بر محمّد و بر همه آل او (ص) و بر همه دوستانت رحمت فرست و محمّد و همه آل او (ص) را به تمام ترین از رحمت خود مخصوص گردان. نیست حرکتى و نه قوّتى مگر به خداى بلند مرتبه بزرگ…»، سید بن طاوس، مهج الدعوات و منهج العبادات، طبسى، محمد تقى، ص ۸۱، رایحه، چاپ اول، تهران، ۱۳۷۹ش.

[۳]. همان، ص ۸۳٫ «ابتدا مى‏کنم به نام خداى بخشنده مهربان. اى کسى که غلبه او در عزّت خود غلبه نموده است. چقدر عزیز است کسى که غلبه او در عزّت خود غالب باشد. اى غلبه کننده، غالب گردان مرا به عزّت خود و قوّت ده مرا به یارى کردن خود و دفع نما [دور گردان‏] از من کیدهاى شیطان‏ها را و دور نما از من به سبب دفع نمودن خود و … و بگردان مرا از جمله بهترین مخلوقات خود، اى یگانه، اى یکتا، اى بى‏همتا، اى مقصود در حاجت‏ها».

[۴]. خسروى‏، موسى، زندگانى حضرت جواد و عسکریین (علیهم السلام)، ترجمه جلد ۱۲ بحار الانوار، ص ۱۰۰، اسلامیه‏، چاپ دوم، تهران،  ۱۳۶۴ش‏.

[۵]. مجلسی، محمد باقر، بحارالأنوار، ج ۵۰،  ص  ۱۱۷، مؤسسه الوفاء، بیروت، ۱۴۰۴ق.




کلیدواژه ها: ,



ثبت نظر


+ 9 = 16