دایره المعارف اسلام پدیا » امام حسن عسکری (ع) و توجه به پیروان
منوی اصلی

امام حسن عسکری (ع) و توجه به پیروان

تاریخ: ۱۳ بهمن ۱۳۹۰ در باب: امام حسن عسکری (ع)

حسن بن محمّد قمى از مشایخ و پیران قم روایت کرده ‏است که حسین بن حسن، از نوادگان امام جعفر صادق (ع)، در قم زندگى می کرد و آشکارا به شرب خمر مى‏پرداخت. یک روز براى احتیاجى که داشت به در خانه «احمد بن اسحاق اشعرى» که وکیل امام حسن عسکری (ع) در قم بود، رفت، ولى احمد بن اسحاق به او اجازه ورود نداد، به ناچار با اندوه و ناراحتى به خانه خود برگشت.

احمد بن اسحاق آن سال عازم حج شد. همین که به سامراء رسید برای زیارت و ملاقات با امام حسن عسکرى (ع) اقدام نمود، ابتدا اجازه ورود خواست، اما امام (ع) بر خلاف انتظارش به او اجازه نداد. او منقلب شده و شروع به گریه‏ کردن کرد و بسیار زارى و تضرع نمود تا بالاخره اجازه ورود یافت، وقتى وارد شد عرض کرد: ای فرزند رسول خدا (ص)، چرا به من اجازه نفرمودید خدمتتان برسم، من که از شیعیان و ارادتمندان شما هستم.

آن حضرت فرمود: چون پسر عموى مرا از در خانه‏ات راندى. احمد گریه‏اش گرفت و قسم یاد کرد که اجازه ندادن من به این جهت بود که شاید او از شراب خوارى توبه کند. فرمود: راست می گوئى، ولى چاره‏اى نیست باید آنها را گرامى بدارید و احترام کنید. در هر حال مبادا ایشان را تحقیر کنید و اهانت نمایید؛ چون به ما خاندان اهل بیت (ع) انتساب دارند که در این صورت زیانکار خواهید بود.

وقتى احمد به قم برگشت، بزرگان به دیدن او آمدند. حسین نیز از کسانى بود که به دیدن احمد شتافت، اما همین که احمد او را دید از جاى جست و به استقبالش شتافت و اکرامش نمود و در صدر مجلس او را نشانید. دیدن این همه احترام برای حسین بى‏سابقه بود و آن را دور از انتظار شمرد. پرسید: چه شده که این قدر به من احترام می کنى؟ احمد جریان خود را با امام عسکرى (ع) توضیح داد.

همین که حسین این قضیه را شنید، از کار زشت خود پشیمان شد و توبه کرد، آن گاه به خانه برگشت و تمام شراب‏هایى که داشت به زمین ریخت و اسباب و وسایل شراب را شکست و از پرهیزکاران و صالحین و اشخاص با ورع گردید. او پیوسته ملازم مسجد بود و اعتکاف مى‏کرد و شب زنده‏دار بود، تا آن که رحلت نمود و نزدیک قبر حضرت معصومه (س) دفن شد.[۱]

این داستان، از یک سو نشانۀ توجه ویژه امام (ع) به شیعیان و پیروان خود است که کوچکترین خطاهای آنها را گوشزد می نماید تا آنان متنبه شده و در طریق اصلاح خود قدم بردارند و از سوی دیگر علامت مهربانی و عنابت خاص آن حضرت به فرزندان حضرت زهرا (س) است که با لطافتی خاص، زمینه توبه و پرهیزگاری آنان را فراهم می آورد.



[۱]. خسروى، موسى، ‏زندگانى حضرت جواد و عسکریین (ع) (ترجمه جلد ۱۲بحار الأنوار)، ص ۲۸۳، اسلامیه، چاپ دوم، تهران، ۱۳۶۴ش‏.




کلیدواژه ها: , , ,



ثبت نظر


+ 2 = 8