دایره المعارف اسلام پدیا » انسان و جاودانگى
منوی اصلی

انسان و جاودانگى

تاریخ: ۱۳ دی ۱۳۹۰ در باب: انسان

حس و قواى حسى به طبیعت نزدیک است و عقل و قواى عقلى از طبیعت دور است؛ لذا محسوسات و امور مادى، انسان هاى حساس را به خود جلب مى نماید، اما انسان عاقل چون ارزشى براى دنیا قائل نیست فریب دنیا را نخورده دل به دنیا نمى بازد. فطرت انسانى خواهان ابدیّت است به تعبیر مرحوم صدر المتألهین: خداوند در سرشت انسان ها محبت وجود و بقاء و کراهت عدم و فنا را سرشته است.[۱] و لذا متاع گذرا او را اشباع نمى کند و اگر به طبیعت سر مى سپارد یا براى آن است که از باب خطاى در تطبیق، طبیعت را ابدى مى پندارد و یا ابدیّت بعد از مرگ را فراموش کرده است یا گرفتار جهل مرکب است یا مبتلاى غفلت، به نص صریح قرآن کریم هر انسانى بالضروره مى میرد.[۲] پس احتمال خلود و جاودانگى در دنیا ممکن نیست. خداى سبحان اصرار دارد به انسان بفهماند که اى انسان تو یک موجود ابدى هستى و ابدیّت در دنیا نمى گنجد، بلکه جاودانگى به تحصیل ما عنداللَّه است. قرآن کریم مى فرماید:[۳]  آنچه در دسترس شما است زوال‏پذیر است و آنچه در نزد خدا است ابدى است و چون شما انسان ها ابدى هستید این ابدیّت خویش را هدر ندهید. کالاى ابدى پیش غیر خدا نیست. اگر آب زندگانى مى خواهید فقط نزد خدا است.[۴]



[۱]. صدرالمتألهین شیرازى، محمد ابراهیم، اسفار اربعه، ج ۴، ص ۱۶۳، چاپ سنگى.

[۲]. آل عمران، ۱۸۵٫

[۳]. نحل، ۹۶٫

[۴]. جوادى آملى عبداللَّه، کرامت در قرآن، ص ۱۱۶(کتاب نامه تکمیل شود).




کلیدواژه ها: , , ,



ثبت نظر


7 + 8 =