دایره المعارف اسلام پدیا » مفهوم شناسی رزق
منوی اصلی

مفهوم شناسی رزق

تاریخ: ۱۲ آبان ۱۳۹۰ در باب: رزق و روزی

رزق در لغت به معناى چیزى است که از آن بهره برده مى‏شود.[۱] رزق و روزى که خداوند آن را به عهده گرفته و ضمانت نموده عبارت است از: سهم و نصیبى که باید به مخلوقات برسد تا بتوانند به وجود و بقاى خود ادامه دهند. راغب در مفردات می گوید:رزق گاهى به عطاء دائمى اطلاق می شود، خواه دنیوى باشد یا اخروى و گاهى به نصیب و بهره و گاهى به غذایی که وارد جوف می شود. گویند: شاه رزق لشکر را داد و دانش روزى من شده است.[۲] خلاصه آن که رزق عطایى است که از آن منتفع می شوند خواه طعام باشد یا علم و یا غیر آن.[۳]



.[۱] جوهرى، اسماعیل بن حماد، الصحاح،  ج ۴، ص۱۴۸۱، دار العلم للملایین، چاپ اول، بیروت، ۱۴۱۰ ه‍ ق، «الرِّزْقُ: ما یُنْتَفَعُ به و الجمع الْأَرْزَاقُ».

[۲]. اصفهانى، حسین بن محمد راغب، مفردات ألفاظ القرآن، ص ۳۵۱، دار العلم – الدار الشامیه، چاپ اول، لبنان – سوریه، ۱۴۱۲ ه‍ ق.

[۳]. قرشى، سید على اکبر، قاموس قرآن، ج ‌۳، ص ۸۲، دار الکتب الإسلامیه، چاپ ششم، تهران، ۱۴۱۲ ه‍ ق.




کلیدواژه ها: , ,



ثبت نظر


+ 8 = 11